พระอาทิตย์ค่อย ๆ ลอยสูงขึ้น
ซูจิ่นอวี๋ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋ เมื่อลืมตาขึ้นมาก็ยืดเส้นยืดสายอย่างอดไม่ได้
เมื่อสายตาจับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ คิ้วและหางตาก็เต็มไปด้วยความสุข
ทั้งสองไม่ได้รีบลุกจากที่นอน แต่เอนกายต่ออีกครึ่งชั่วโมง กว่าจะลุกขึ้นนั่ง
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋ออกไปเก็บผลไม้ป่า ซูจิ่นอวี๋ก็จัดเสื้อผ้าและกระเป๋า
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋กลับมา ก็เพิ่งจัดเสร็จพอดี
ทั้งสองออกจากที่นี่ทันที เดินไปกินไป แต่พอเดินได้สักพัก ซูจิ่นอวี๋ก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามอง
"พอเราแต่งงานกันแล้ว ฉันจะอยู่ที่นี่สองปี ไม่... สิบปี!"
"ทั้งชีวิตก็ได้นะ!"
"งั้นนายต้องต่อเติมห้องเพิ่มอีกหลายห้องล่ะสิ ไม่งั้นน้องหลินกับคุณเฉิงจะทำยังไง แล้วก็... นักศึกษาของนาย คุณอูด้วย!"
"อูชิงจู๋เหรอ เธอไม่นับ..."
......
มาถึงลานจอดรถ ซูจิ่นอวี๋มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "ไม่ต้องบอกท่านผู้อาวุโสกับพวกเขาจริง ๆ เหรอ?"
"โทรบอกแล้วกัน!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางยกกระเป๋าไว้ที่ท้ายรถ
ตอนที่กำลังจะขึ้นรถ ก็เจอว่าล้อรถถูกล็อก
แล้วยังมีใบติดอีก!
เนื้อหาในใบเขียนด้วยมือว่า กฎตระกูลเจียง จอดรถไม่เป็นระเบียบ ปรับสามร้อย ปลดล็อกสองร้อย!
เจียงเสี่ยวไป๋ปวดหัว ใครตั้งกฎนี้กัน!
จนใจ ได้แต่โทรออกตอนนี้
สายนี้ตรงถึงท่านผู้อาวุโสใหญ่เลย พอวางสายก็คิดอะไรขึ้นมาได้ "ให้ไอ้อ้วนมาหน่อยสิ ให้มันเอา'ป้ายคำสั่งสำนัก'ของตระกูลเรามาให้ด้วย"