“เฮ้อ ๆ น้องสาวที่รักของพี่ เจ้าคิดน้อยเกินไปแล้วในตัวพี่ชายผู้ยิ่งใหญ่ของเจ้า!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันจะสร้างเกียรติให้ตระกูลบัคส์ของพวกเราเท่านั้น!”
“น่าขยะแขยง!”
หมี่นาฟังแล้วโมโหขึ้นมาอีกรอบ
คนอย่างเจียงเสี่ยวไป๋เป็นยังไง เธอจะไม่รู้ได้ยังไง?
สร้างเกียรติ?
เพราะไอ้นี่ ตระกูลของพวกเธอในสถาบันศักดิ์สิทธิ์มีชื่อเสียงเสียหายซะมาก
ลำเอียงเอาเปรียบ
อาศัยอิทธิพลของตระกูลปีนบันไดสูงขึ้น
อาศัยอิทธิพลของตระกูลก่อเรื่องชั่ว
พูดได้เต็มปากว่าไม่มีข้อไหนที่ไพเราะเลย
ยังจะสร้างเกียรติอีกเหรอ?
หมี่นาจ้องด่าเจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งครั้ง ตอนนี้เธอไม่อยากพูดกับเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว
ดังนั้นจึงหันหัวไปตรง ๆ เดินนำไปข้างหน้า เหลือไว้ให้เจียงเสี่ยวไป๋เพียงเงาร่างงาม
เจียงเสี่ยวไป๋มองแผ่นหลังของหมี่นา ยิ้มออกมา สุดท้ายลังเลเล็กน้อยก่อนก้าวเข้าไปเองถามว่า “งานแลกเปลี่ยนวิชาการนี่มันอะไร?”
ในฐานะหมอ เขาเองก็สนใจกับเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว
หมี่นาดูท่าจะไม่อยากตอบ แต่เดินไปได้สองสามก้าวก็พูดเย็นชาว่า “ท่านผู้เฒ่าโม่แต่ก่อนอยู่กับสมาคมสัตวแพทย์แห่งนครศักดิ์สิทธิ์ แต่เพราะปัญหาเรื่องแนวคิด ท่านผู้เฒ่าโม่จึงออกจากสมาคม สุดท้ายถูกสถาบันศักดิ์สิทธิ์เชิญมาเป็นผู้ให้คำแนะนำ!”
“การแลกเปลี่ยนด้านวิชาการนี้ เป็นฝ่ายสมาคมที่เสนอขึ้นมาเอง!”
หมี่นาพูดถึงตรงนี้ก็หยุดจังหวะเสียงเล็กน้อยแล้วว่า “แต่ที่ว่ากันว่าแลกเปลี่ยนนั้น จริง ๆ มันมากไปทางกดดันท่านผู้เฒ่าโม่มากกว่า!”