“ประชาสัมพันธ์ให้สถาบันศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ?”
อ้าวปั๋วฟังคำตอบที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดกันชนิดฉับไว มองเขาไปซักพักแล้วจึงว่า “มีความมั่นใจแบบนี้ก็ดีแล้ว!”
“ด้วยฝีมือส่วนตัวของเจ้าตัว น่าจะทำได้สบาย!”
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ความมั่นใจผุดขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง
“กินข้าวกันเถอะ!”
เสียงของอ้าวปั๋วดังขึ้น หยุดคิดแวบหนึ่งแล้วพูดต่อ “พอกินเสร็จแล้ว ไปคุยกับน้องสาวของเจ้าหน่อยเถอะ เธอมีอคติกับเจ้าไม่น้อยเลยนะ!”
“ไม่ไปหรอก!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว
อ้าวปั๋วส่ายหัวตามในที่สุด ไม่พูดอะไรต่อ แค่โบกมือเรียกพนักงานรับใช้รอบ ๆ
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป
เจียงเสี่ยวไป๋วางตะเกียบ พร้อมเงยหน้ามองไปทางมารดาของท่านชายตระกูลบัคส์ว่า “คุณแม่ครับ มีเรื่องหนึ่งอยากให้ช่วย!”
“ว่ามาเลย!”
หญิงวัยกลางคนพยักหน้าเบา ๆ
“ผมอยากเข้าห้องเรียนชั้นพิเศษสูงสุด!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดตรง ๆ “ห้องที่เคทีเรียนอยู่น่ะ!”
ต้องเฝ้าดูทุกวัน เขาถึงจะวางใจได้
หญิงวัยกลางคนเงียบไปชั่วครู่ แล้วมองเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “งั้นฉันจะลองดูนะ!”
“ขอบคุณมากครับคุณแม่!”
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋เช็ดปาก อุ้มสัตว์ประหลาดตัวสีขาวในอ้อมแขนลุกเดินออกไปข้างนอก
ตอนที่เขาก้าวออกไป เสียงของอ้าวปั๋วก็ดังขึ้น “เจ้ารู้สึกไหมว่า หญิงสาวจากตะวันออกที่เดินตามลูกชายเรามันดูแปลกไป?”
หญิงวัยกลางคนพยักหน้าเบา ๆ “เหมือนไม่มีวิญญาณเลย เหลือแต่พฤติกรรมที่ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณ!”