“หนิเฮอ!”
ปอเกอร์ขมวดคิ้ว เขม้นมองชายหนุ่มด้านหลังแล้วตำหนิ “นายพูดจาแบบนี้ได้ยังไง!”
“ท่านปอเกอร์ ผมว่าหนิเฮอพูดถูกแล้ว กาลอสไม่อยู่ การแลกเปลี่ยนคราวนี้ก็น่าเบื่อชะมัด เอาเป็นว่าให้ไลเต้อลงเองเถอะ!”
ชายหนุ่มร่างเตี้ยกว่าเล็กน้อยในกลุ่มหลังก้าวออกมา ใบหน้าชัดเจนว่าแฝงความอึดอัดใจ
“ผู่นอ แปลว่าอะไรกันแน่ พูดราวกับว่าฉันอ่อนแอชะมัด!”
ไลเต้อส่ายหัว มองชายหนุ่มร่างเตี้ยกว่านั้น “สถานการณ์แบบนี้เหรอ หึ ๆ เว้นแต่ปานหลูผู้จัดการจะมาแทนทางสถาบันศักดิ์สิทธิ์ ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่สนใจ!”
“ขออภัยด้วย สถานะของฉันมันไม่สะดวกน่ะ!”
ปานหลูหันกลับไปมองไลเต้อด้วยสีหน้าเกรงใจ
และทันทีที่เสียงปานหลูเงียบลง
เหล่านักเรียนด้านล่างไม่เป็นไร แต่ดวงตาของเจียงเสี่ยวไป๋กลับขมับเล็กน้อย
สถานการณ์นี้ มันชัด ๆ ว่าไม่ค่อยถูกต้อง
ตามทฤษฎีแล้ว ปานหลูทั้งเป็นคนในสมาคม ทั้งยังเป็นศิษย์ของท่านผู้เฒ่าโม่ สถานะจึงไม่สะดวกจริง
แต่ไม่ว่าสถานะจะไม่สะดวกแค่ไหน คำแบบนี้ก็ไม่ควรออกจากปากปานหลูเอง
ตอนนี้ทั้งบรรยากาศมันให้กลิ่นอะไรแปลก ๆ
น้ำในกองนี้ดูจะขุ่นข้นซะแล้ว!
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด คิ้วของท่านผู้เฒ่าโม่ก็ขมวดเข้าหากันเช่นกัน แต่สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบเร็วมาก “สถานะของปานหลูก็จริงไม่สะดวก ถ้าพวกเจ้าว่าเหมาะสม ก็แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันไป!”
“ถ้าว่าลูกศิษย์ของข้า…ว่าแล้วก็ ของฉันที่นี่อ่อนแอเกินไป จะไปก็ได้ ที่นี่ไม่เคยบังคับ!”
“ท่านผู้เฒ่าโม่พูดเล่นอะไรกัน!”
ปอเกอร์หัวเราะอย่างสบายใจในตอนนี้ กวาดสายตามองอีกสามคน “สามคนนั่นแหละ ต่อไปถ้ายังพูดคำแบบนี้อีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”