"ผม...ผมไม่กล้าอีกแล้ว!"
เมื่อได้ยินคำถามของเจียงเสี่ยวไป๋ ชายวัยกลางคนคนนั้นแม้สายตาจะยังแฝงความเคียดแค้น แต่ปากกลับพูดคำอ่อนโยน: "ผมจะไม่ทำตัวหยิ่งยโสอีกต่อไปแล้ว!"
คนตรงหน้าเนี่ยนะ...เป็นบ้าไปแล้วจริงๆ
เขาในฐานะปรมาจารย์ ไปที่ไหนก็มีแต่คนนับถือ
นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนกล้าลงไม้ลงมือกับเขา
เจียงเสี่ยวไป๋กวาดตามองใบหน้าที่บวมเป่งของอีกฝ่าย แล้วก็เลี่ยงไปมองสายตาที่แฝงความเคียดแค้นนั้น เขารู้ดีว่าคนๆ นี้ยังไม่สำนึก แต่ตอนนี้เขาก็ยังไม่ลงมือ เพียงแค่คว้าตัวเขาลุกขึ้น
ชี้ไปข้างนอกแล้วยิ้มบางๆ: "ดูสิ คนจากสำนักยุทธ์ต่างชาติมาแล้ว!"
"สำนักยุทธ์ต่างชาติ?"
ชายวัยกลางคนมองออกไปข้างนอก ความดีใจผุดขึ้นมาทันที
ท่าทีของเขาเปลี่ยนไปในทันที จ้องเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความเคียดแค้นที่แสดงออกมาบนใบหน้าอย่างชัดเจน: "ไอ้หนู แกกล้าตีฉัน เดี๋ยวฉันจะทำให้แกไม่รู้เรื่องรู้ราว!"
ใช่แล้ว ภายใต้การจับตามองของสำนักยุทธ์ต่างชาติ เขาไม่เชื่อว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะกล้าทำอะไรเขา
แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็เกิดขึ้น เห็นเพียงเจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแย้ม ค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นั่ง มือคว้าชายเสื้อของเขาไว้
"แก...แกจะทำอะไร?"
ปรมาจารย์ผู้นั้นแสดงท่าทีหวาดกลัวอีกครั้ง
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจจะใส่ใจ ในจังหวะที่ยานบินทรงตัวได้ ก็ไม่ได้เดินออกทางปกติ รั้งชายคนนั้นพุ่งชนหน้าต่างยานบิน
ชายคนนั้นหน้าซีดเผือด หลับตาลงโดยสัญชาตญาณ