"คุณ..."
ชายวัยกลางคนคนนั้นจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่ยังพูดอะไรไม่ทันจบ ก็หมดสติไปอีกครั้ง
เจียงเสี่ยวไป๋ละสายตากลับมา พิงพนักเก้าอี้ มองไปรอบ ๆ สายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง แล้วพูดขึ้นว่า "พวกคุณไม่คิดจะเตะมันสักทีหรือไง?"
"ผ่านหมู่บ้านนี้ไป ก็ไม่มีร้านนี้อีกแล้วนะ..."
เมื่อเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋จบลง จะเห็นได้ว่าคนรอบข้างต่างพากันละสายตา รีบมองไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
พวกเขาอยากทำ!
แต่ไม่กล้าจริง ๆ
ก้าวนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีความกล้าพอจะก้าวออกไป
"แล้วคุณล่ะ!" เจียงเสี่ยวไป๋หันไปมองชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา
"พี่ครับ ผมแค่พูดเล่น ๆ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผมเลย!"
ชายคนนั้นพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"เฮ้อ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า สีหน้าแฝงไปด้วยความทอดถอนใจ
ครูบาอาจารย์ ควรจะเป็นผู้ที่ได้รับการเคารพ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนที่น่ากลัว
มันไม่ถูกต้อง!
มันไม่ถูกต้องจริง ๆ!
เวลาผ่านไป คราวนี้ใช้เวลายี่สิบนาที ชายวัยกลางคนคนนั้นก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
ตบ...
แต่สิ่งที่ตอบรับการฟื้นขึ้นมาของเขา ก็ยังคงเป็นฝ่ามือที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมา
...
สองชั่วโมงต่อมา
ด้วยเสียงเตือนอันกังวาน ยานบินก็มาถึงเหนือเมืองหลวง
เจียงเสี่ยวไป๋มองออกไปข้างนอก
สีหน้าเปลี่ยนไป
นี่คงเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาใช่ไหม?
มองไปรอบ ๆ จากกลางอากาศ ทั้งเมืองดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด