หลังจากผู้เฒ่าซั่งนั่งลง
รอยยิ้มของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดูจริงใจขึ้น
ถูกต้อง ถ้าผู้เฒ่าซั่งยังให้เขาขายหน้า เขาก็ได้แต่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เพราะตอนนี้ เขาไม่อยากขายหน้าให้อีกแล้วจริง ๆ
เจี่ยอี้ก็ถอนหายใจ สายตาหดกลับมา
กรรมตามทัน!
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ต่อยไอ้เฉินหู่นี่สักยก ก็ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่เลย
"มีดสั้น สนุกดีไหม?"
สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่เฉินหู่ น้ำเสียงเบามาก
เฉินหู่ชะงักไปเล็กน้อย เตรียมจะพูด แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงกระทบดังขึ้น ใบหน้ารู้สึกถึงความร้อนวาบ ร่างทั้งร่างก็กระเด็นออกไป
หลังจากตกลงพื้น สมองของเขายังมึนงงอยู่บ้าง
คิดได้อย่างเดียวคือ ไอ้หมอนี่กล้าตบเขาเหรอ?
กล้ามาจากไหน?
คนของตระกูลเฉินมองภาพนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปเหมือนกัน และกระโจนเข้าใส่เจียงเสี่ยวไป๋ทันที
เฮ้อ!
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า พร้อมแรงมหาศาลระเบิดออกมา ไม่ถึงสิบวินาที
ไม่ถึงสิบวินาทีจริง ๆ
ยอดฝีมือของตระกูลเฉินกระอักเลือดกระเด็นออกไปทั้งหมด
และหลังจากที่เจียงเสี่ยวไป๋ทำเรื่องทั้งหมดนี้เสร็จ ก็เดินเข้าไปตรงหน้าเฉินหู่ทีละก้าว
เฉินหู่ตั้งสติกลับมาได้ พูดด้วยน้ำเสียงสั่น "แก...แกกล้าลงมือกับฉันเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขึ้น ตบหน้าฉาดหนึ่งบนหน้าเฉินหู่อีกครั้ง "นายคิดว่าไง?"
"ดี ดี ดีมาก!"
เฉินหู่กลับมาหน้าบึ้งอีกครั้ง
ฉาด!
ตอนนี้ตบหนึ่งฉาดลงบนหน้าเฉินหู่อีกครั้ง
เฉินหู่ตะลึงไปครู่หนึ่ง และสุดท้ายก็มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร "เรื่องของเรามันยังไม่จบ!"