ออกจากบ้านหิน
เมื่อเห็นผู้อาวุโสทั้งสิบจากไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็มุ่งหน้ากลับที่พักของตน
พอมาถึงห้องนอนของตัวเอง ก็พบว่าทั้งสามคนกำลังนั่งคุยกันบนโซฟา
เมื่อสายตาทั้งสามคู่จับจ้องมาที่เขา เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัย “คุยอะไรกันอยู่เหรอ”
“ไม่มีอะไรมาก ก็เรื่องพวกที่พวกนายไปทำที่ซีเซียงน่ะ”
ซูจิ่นอวี๋จ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยดวงตางามคู่นั้น แววตาดูมีความหมายลึกซึ้งเล็กน้อย
ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันทำให้เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกผิดขึ้นมา จึงแค่นไอแห้งๆ “งั้นคุยกันต่อเถอะ”
พูดจบเขาก็นั่งลงข้างๆ ระหว่างที่สามคนคุยกันต่อ เขาพบว่าหวังเชี่ยนเชี่ยนกำลังพูดถึงแผนการของตระกูลสือเป็นหลัก
เขาจึงสอดแทรกเป็นบางครั้ง
เวลาผ่านไป
ตกเย็น หลังกินข้าวเสร็จ สี่คนนั่งคุยในห้องนั่งเล่นต่ออีกสักพัก
จนกระทั่งห้าทุ่มกว่า หวังเชี่ยนเชี่ยนดึงหลู่เสี่ยวหยู่ไปอีกห้อง เจียงเสี่ยวไป๋ก็พาซูจิ่นอวี๋กลับเข้าห้อง
“คนเลวตัวน้อย มีเรื่องอะไรต้องเล่าให้ฉันฟังรึยัง”
ซูจิ่นอวี๋เอนกายอิงแอบในอ้อมกอดเจียงเสี่ยวไป๋ เสียงที่ไพเราะน่าฟังดังขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋มองใบหน้าอันงดงามของเธอ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเริ่มเล่าให้ซูจิ่นอวี๋ฟังตั้งแต่ต้น
เมื่อเล่าจบ ซูจิ่นอวี๋ก็เงียบไป
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มขมขื่น กำลังจะพูดอะไรขึ้นมา ซูจิ่นอวี๋ก็เงยหน้าขึ้น ใบหน้าอันงดงามเต็มไปด้วยความจริงจัง “พรุ่งนี้ฉันว่าฉันควรต้องขอบใจเชี่ยนเชี่ยนสักหน่อย และถ้ามีโอกาสได้เจอชิงจู๋ ฉันก็จะขอบคุณเขาด้วย”