บนรถไฟความเร็วสูง
เจียงเสี่ยวไป๋มองออกไปนอกหน้าต่าง ข้างกายเขาคือซูจิ่นอวี๋
หวังเชี่ยนเชี่ยนและหลู่เสี่ยวหยู่นั่งอยู่ข้างหน้าพวกเขา
ตลอดเส้นทาง ในตู้โดยสารเงียบสงบ
ซูจิ่นอวี๋พิงตัวเขาหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีคิดว่าการเดินทางครั้งนี้จะราบรื่นดี
แต่เมื่อถึงสถานีกลางทาง ก็มีคนแปดคนเดินขึ้นมา แต่งเครื่องแบบเดียวกัน บนโลโก้เสื้อเห็นเป็นตัวอักษร 'ยุทธ์'
ขึ้นมาก็ขึ้นมาเถอะ แต่ที่ทำให้รำคาญคือพวกนี้ยังตะโกนคำขวัญอีก
"ยุทธศิลป์ไม่ธรรมดา เสน่ห์ไร้ขีดจำกัด สืบทอดพันปี ที่หนึ่งของโลก!"
ตะโกนไปเดินไป ทำเอาคนในตู้พากันถลึงตาใส่ แน่นอนว่ามีพวกโมโหด้วย แต่เจอคนพวกนี้ก็ไม่กล้าปะทุออกมาง่าย ๆ
ใช่แล้ว แปดคนทำพร้อมกันเป็นระเบียบ
ใส่เสื้อยืด แต่ก็ปิดไม่มิดกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ
หมัดเดียวนี่เกรงว่าคงไม่มีใครรับได้
เจียงเสี่ยวไป๋เองก็ไม่อยากสนใจ
แต่ตอนที่พวกนี้เดินผ่านที่นั่งของพวกเขา ชายคนหนึ่งเบี่ยงตัวถ่มน้ำลายลงมา
เจียงเสี่ยวไป๋โต้ตอบเร็วมาก ใช้พลังจิตพลิกมันกลับไป
พุ่งใส่หน้าชายคนนั้นเลย
ที่นี่คือในตู้โดยสารนะ อีกฝ่ายไร้มารยาท เขาก็จะไม่เกรงใจเด็ดขาด
ไอ้นั่นรู้สึกได้ว่าหน้ามันแฉะ จึงยกมือขึ้นเช็ด แล้วก็เอามาดมดู สุดท้ายก็ขย้อน
แล้วหันมามองเจียงเสี่ยวไป๋ที่นั่งข้าง ๆ ด้วยสีหน้าบูดบึ้ง "ไอ้หนู แกกล้าถ่มน้ำลายใส่หน้าฉันเหรอ"