วันรุ่งขึ้น ทั้งสองขึ้นรถออกจากเมืองโบราณแต่เช้า
สิบโมงกว่า เจียงเสี่ยวไป๋โทรศัพท์หาตระกูล หลังจากนั้นพาหวังเชี่ยนเชี่ยนขึ้นรถไฟความเร็วสูงกลับเจียงหลิง
ระหว่างทาง หวังเชี่ยนเชี่ยนพิงไหล่เจียงเสี่ยวไป๋ ดื่มด่ำกับความสงบในตอนนี้
เพราะเมื่อกลับถึงเจียงหลิงแล้ว เธอคงไม่สามารถเป็นแบบนี้ได้อีก
แม้แต่ความรู้สึกบางอย่าง ก็ต้องเก็บงำไว้
สิบเอ็ดโมง รถไฟความเร็วสูงจอด
เจียงเสี่ยวไป๋พาหวังเชี่ยนเชี่ยนเดินออกจากสถานี ด้านนอกมีรถออดี้ A8 จอดรออยู่แล้ว ร่างอ้วนท้วนหนึ่งยืนพิงข้างรถ ง่วงซึมใกล้หลับ
เมื่อเขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จู่ ๆ ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
"ท่านชาย!"
เสิ่นชิงโบกมือเรียกเจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม จูงหวังเชี่ยนเชี่ยนเดินเข้าไป
ขึ้นรถแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่เสิ่นชิง พลางถามว่า "ช่วงนี้ทางบ้านไม่มีอะไรใช่ไหม?"
"ไม่มีครับ ทุกอย่างเรียบร้อยดี!"
เสิ่นชิงยิ้มพลางพูดว่า "อีกอย่าง ในเขตเจียงหลิงนี่ ใครกล้ามาหาเรื่องตระกูลเจียงเรากัน!"
เขาพูดความจริง
ในเขตเจียงหลิง ใครมาก็ไม่มีประโยชน์
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้ว อดไม่ไหวยกมือขึ้นเคาะหัวเสิ่นชิงหนึ่งที
เสิ่นชิงเกาหัว ยิ้มอย่างขวยเขินเล็กน้อยก่อนพูดว่า "จริงสิครับท่านชาย ร่างกายท่านเป็นไงบ้าง? ครั้งนี้ไปซีเซียง น่าจะรักษาหายแล้วนะครับ?"