“ฉันแพ้แล้ว!”
ปอเกอร์มองหมี่นาหนึ่งครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความเชื่อไม่ได้
เขาจริง ๆ คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋นำสมุนไพออกมา 10 ชนิดนั้นเป็นการสุ่มเลือกธรรมดา ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าข้างในยังมีการประกอบฤทธิ์ยาอีกต่างหาก!
แค่นี้ก็ถือว่าเยอะแล้ว ที่แย่กว่าคือเจียงเสี่ยวไป๋หลอมรวมมันเข้าด้วยกันได้จริง ๆ
มีอยู่ข้อหนึ่งที่เขาไม่เข้าใจ เขาจึงจ้องเจียงเสี่ยวไป๋แล้วถามว่า “ที่…ที่เทคนิคการหลอมรวมพลังวิญญาณแบบนี้ นายไปเรียนมาจากไหน?”
“ฉันจำได้ว่านายบอกว่าเพิ่งหัดเริ่มต้น แต่ตอนนี้มันคงอธิบายไม่ได้ใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว หลอมรวมอาคมสิบชั้น แถมยังสำเร็จอีก บอกว่าเป็นครั้งแรก ฉันก็ไม่เชื่อหรอก!”
หนิเฮอที่ยืนอยู่ด้านข้างก็เปิดปากพูด
แม้กระทั่งท่านผู้เฒ่าโม่ สายตาก็มองมาที่เจียงเสี่ยวไป๋
จริง ๆ ตอนที่เธอส่งหนังสือให้เจียงเสี่ยวไป๋ ข้างในไม่มีเนื้อหาแบบนี้เลย
แม้มี การทำสำเร็จในครั้งแรกก็ยากเกินจริงอยู่ดี
“อ๋อ เมื่อวานเรียนคาบหนึ่งที่ห้องเรียนชั้นพิเศษสูงสุด ก็เลยคิดต่อออกมาได้”
เจียงเสี่ยวไป๋อธิบายว่า “การหลอมรวมอาคมมันก็คล้ายกันนี่ ก็เลยลองดู เจอรายละเอียดที่ต่างกันนิดหน่อย แต่หลักการมันเหมือนกัน!”
พูดจบ เขามองสายตาตกตะลึงรอบด้าน แล้วกล่าวต่อ “ทำไม? จากสีหน้าพวกนาย มันดูยากเหรอ? เฮ้ ทำไมฉันถึงรู้สึกมันง่ายจะตาย?”
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะฮาลั่น
ความอวดดีและภาคภูมิใจนั้นแสดงออกมาอย่างเต็มที่
แต่คราวนี้คนรอบด้านกลับไม่รู้สึกอะไร ตรงกันข้ามยังเกรงใจมากขึ้น