“พี่ชายใหญ่ ฉัน……”
หมี่นาได้ยินคำของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็รู้ทันทีว่าเขาล้อเลียนตัวเอง กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ส่ายหัวปฏิเสธขึ้นมาทันทีว่า “ฉันไม่ฟัง ฉันไม่ฟัง!”
อะไรนะ?
หมี่นาอึ้งงง ท้ายที่สุดริมฝีปากสีแดงขยับขยับ แล้วก็เอ่ยขึ้น “พี่ชายใหญ่ ฉันรู้ว่าเรื่องเมื่อวานฉันผิด!”
“ไม่ผิด? เหอะ ๆ นายจะผิดได้ยังไงล่ะ ที่ผิดคือฉันสิ!”
“พี่ชายใหญ่!!!”
“นาย……นายกล้าตะคอกฉันเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋มองหมี่นาด้วยสีหน้าไม่เชื่อสายตา “ฉันเป็นพี่ชายใหญ่ของนายนะเฟร้ย นาย……นายทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?”
“ฉัน……”
หมี่นาอึ้งอีกครั้ง สีหน้าบูดบึ้งเต็มไปหมด สุดท้ายกัดฟันลงแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
“น้องสาว ทำไมไม่พูดล่ะ หรือจะเอาเย็นชาใส่ฉัน?”
เจียงเสี่ยวไป๋ชี้ไปที่หมี่นา มือสั่นเล็กน้อย
“พี่ชายใหญ่!”
“ฉันไม่ฟัง ฉันไม่ฟัง!”
“อาาา……”
หมี่นากอดหัวตัวเองด้วยสองมือ สีหน้าบูดบึ้งสุดจะทน
พี่ชายใหญ่ของเธอไร้ยางอายชะมัด จริง ๆ ก็คือเดินตามทางคนอื่น แล้วปิดทางให้คนอื่นไม่เหลือทางให้เดิน
ขณะที่เธอไม่รู้จะทำยังไงดี เจียงเสี่ยวไป๋ก็หักห้ามใจไม่อยู่หัวเราะลั่นขึ้นมา “สนุกจัง สนุกจริง ๆ!”
หมี่นาอึ้งงง กัดฟันอีกรอบ ท้ายสุดก็หันหน้าไปทางอื่นเหมือนโกรธ
แต่เธอก็ไม่ได้จากไป ยังเลือกดื้อรั้นเดินตามข้างเจียงเสี่ยวไป๋ต่อไป
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้มเฉย ๆ ไม่สนใจหมี่นาอีก
พอเดินไปได้ระยะหนึ่ง หมี่นาลังเลอิกเล็กน้อย ดวงตาสีทองก็มองไปยังเจียงเสี่ยวไป๋ “พี่ชายใหญ่ ฉัน……ฉันเรื่องเมื่อคืน……”