"ไปกันเถอะ คนตระกูลเซี่ยงน่าจะรออยู่ข้างนอกแล้ว!"
ชายผู้นำทางดึงสายตากลับมา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มขณะพาทั้งสี่คนเดินออกไป
ส่วนอาการของอิเคโนะเมื่อครู่ เขาไม่ได้คิดอะไรมาก
ในความคิดของเขา อาจเป็นเพราะการเดินทางที่ยาวนาน ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวบ้าง
เดินออกจากสนามบิน
ก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ถือป้ายที่มีตัวอักษรเขียนว่าไป๋ฉือสองตัว
ชายผู้นำทางจึงเดินเข้าไปหา
ชายคนนั้นลดป้ายลง มองไปที่ชายผู้นำทางแล้วถามว่า "ไป๋ฉือซิ่วจวิ้น?"
"ใช่!"
ไป๋ฉือซิ่วจวิ้นพยักหน้ายิ้มรับ
"เชิญขึ้นรถ!"
ชายคนนั้นพูดพลางชี้ไปยังรถตู้โดยสารที่จอดอยู่ข้างๆ
เมื่อทั้งห้าคนขึ้นรถแล้ว รถไม่ได้ขับออกไปทันที แต่จอดรออยู่ตรงนั้น
"ยังไง ยังมีคนอีกหรือ?"
ไป๋ฉือซิ่วจวิ้นเงยหน้าขึ้น ถามชายที่กำลังหยิบป้ายใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง
"อืม!"
ชายคนนั้นพยักหน้า "ตระกูลจั่วกำลังจะตามมา!"
ไป๋ฉือซิ่วจวิ้นขมวดคิ้ว "ตระกูลจั่วแห่งโคเรียใต้?"
"ใช่!"
ชายคนนั้นพยักหน้าเบาๆ
"พวกคุณตระกูลเซี่ยงเชิญเราตระกูลไป๋ฉือแล้ว ยังเชิญตระกูลจั่วมาอีก?"
ไป๋ฉือซิ่วจวิ้นขมวดคิ้ว ดูไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย
ชายคนนั้นฟังแล้วก็ตอบตรงๆ ว่า "ท่านประมุขบอกว่า เพื่อความมั่นใจ ตระกูลจั่วขาดไม่ได้!"
"โอ้!"
ไป๋ฉือซิ่วจวิ้นมีแววตาเฉยเมย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หญิงสาวที่อยู่ด้านข้างก็ดึงแขนเขาไว้