ขับรถมาถึงโรงเรียน
มองดูประตูใหญ่ที่คุ้นเคย ใบหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ก็เผยรอยยิ้ม
ลองคิดดูดี ๆ แล้ว ช่วงที่สอนหนังสืออยู่ที่โรงเรียนนี่แหละ คือช่วงที่เขารู้สึกอิสระที่สุด
แต่ตอนนี้ ทุกอย่างยิ่งห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ
ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกผูกพันของเขาก็ยังคงอยู่ที่นี่ ไม่เคยเปลี่ยน
เดินเข้าไปในวิทยาเขต
เจียงเสี่ยวไป๋พาทั้งสามคนกลับไปส่งที่ห้องเรียนก่อน
ตำแหน่งห้องเปลี่ยนไปจากเดิม เพราะทั้งสามก็เลื่อนขึ้นปีสี่แล้ว
ในห้องเรียน เขาเห็นนักเรียนเก่าของเขาบางส่วน และแน่นอนว่ามีที่ว่างอยู่เยอะ เห็นได้ชัดว่าบางคนไปฝึกงานหรือหางานทำแล้ว
หลังจากพูดคุยกันสั้น ๆ สักพัก เจียงเสี่ยวไป๋ก็ลาทั้งสามและเดินออกมา
เดินวกวนไปมา ในที่สุดก็มาถึงห้องทำงานส่วนตัวของเขาแต่ก่อน
ตรงตำแหน่งที่หันหน้าออกประตู เขาเห็นเงาร่างหนึ่งนั่งอยู่ที่นั่น ไม่ใช่ใครอื่น คือซ่งชวน
เห็นเขานั่งหลับตา มีกลุ่มลมไหลเวียนวนอยู่รอบตัว
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มออกมา แล้วก็กระแอมไอหนึ่งครั้ง
ซ่งชวนลืมตาขึ้น ทันทีที่สายตามาจับอยู่ที่ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าประหลาดใจก็ปรากฏขึ้น "ท่านอาจารย์!"
ระหว่างพูด ซ่งชวนก็ลุกขึ้นยืน
เจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้ามาแล้วพูดว่า "ช่วงที่ฉันไม่อยู่ นายฝึกฝนเป็นอย่างไรบ้าง?"
"ครับ พลังที่ท่านพูดถึงนั้น ตอนนี้ผมอมีแล้ว!"
ซ่งชวนพยักหน้าพลางพูดด้วยความตื่นเต้น
หลังจากมีพลังนี้แล้ว สภาพร่างกายและจิตใจของเขา ก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ
เทียบกับเมื่อก่อนแล้ว ราวกับเป็นคนละคน
"ดีมาก!"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยชมพลางตรวจสอบซ่งชวน และชี้แนะเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย