“เขาเหรอ?”
หลินซืออวิ๋นได้ยินคำพูดของซูจิ่นอวี๋ ใบหน้าก็แสดงความสงสัยออกมาทันที
วินาทีต่อมา หลินซืออวิ๋นก็นึกอะไรขึ้นได้ สีหน้ายินดีปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ทั้งตัวกระโดดขึ้นจากโซฟา ไม่ทันใส่รองเท้า วิ่งตรงไปทางห้องครัว
ซูจิ่นอวี๋มองดูท่าทางดีใจของหลินซืออวิ๋น รอยยิ้มระหว่างคิ้วก็เข้มข้นขึ้น
ส่วนทางนี้ หลินซืออวิ๋นเห็นเจียงเสี่ยวไป๋กำลังทำอาหารอยู่ในครัว ก็เก็บความดีใจนั้นไว้ไม่อยู่ กระโดดขึ้นไปทั้งตัว
ยังดีที่เจียงเสี่ยวไป๋ตอบสนองเร็วพอ กอดผู้หญิงคนนี้ไว้ในทันใด
มองใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยความสุขของหลินซืออวิ๋น ในใจของเจียงเสี่ยวไป๋ก็พลุ่งพล่าน
บางทีสำหรับซูจิ่นอวี๋และคนอื่นๆ สิ่งที่พวกเธอต้องการมากที่สุดก็คือการมีเขาอยู่เคียงข้าง
กอดกันสักพัก หลินซืออวิ๋นจึงกระโดดลง เขย่งเท้า สวมกอดคอเจียงเสี่ยวไป๋แล้วมอบจูบหอมให้
เมื่อริมฝีปากแยกจากกัน หลินซืออวิ๋นก็เดินออกไปด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข
สภาพจิตใจนั้นต่างจากตอนกลับมาโดยสิ้นเชิง
เจียงเสี่ยวไป๋มองแผ่นหลังของหญิงสาว จ้องอยู่นานกว่าจะละสายตากลับมา
ต้องบอกว่าไม่ได้เจอกันสักพัก นางก็ยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้น
เจ็ดนาฬิกา
พอเจียงเสี่ยวไป๋ทำอาหารใกล้เสร็จ รถด้านนอกก็ส่งเสียงอีกครั้ง
ไม่นานนัก ตรงประตูครัวของเขา หลู่เสี่ยวหยู่ก็เดินเข้ามาก่อน โอบกอดเขาจากด้านหลังด้วยใบหน้ายินดี ดวงตาใหญ่สดใสเต็มไปด้วยความสุข