"ท่านไม่เป็นอะไรนะ?"
พานเจิ้งจวินเห็นสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไป ก็อดถามไม่ได้
"ไม่เป็นอะไร!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า
ตอนนี้มีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นอูชิงจู๋เด็กคนนั้น
คิดว่าเด็กคนนั้นจะโจมตีเมือง เขาก็อดคิดถึงเหตุผลเบื้องหลังไม่ได้
แต่สุดท้ายก็คิดไม่ออก เลยเปลี่ยนมาถามพานเจิ้งจวินเรื่องที่เรียกว่าสำนักพิษ
พานเจิ้งจวินเลยเริ่มเล่าตั้งแต่ต้น
ระหว่างนั้น เสี่ยวอีอาจจะเหนื่อย ถึงกับซบหลับบนตัวเขา
พานเจิ้งจวินก็สังเกตเห็น ตัวเองเล่าได้น่าเบื่อขนาดนั้นเลย?
เขาว่าตัวเองเล่าได้สนุกดีนะ
ตอนเขาเล่าถึงผู้อาวุโสคนหนึ่งชื่ออามิน เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยกมือขึ้น "พอแล้ว ไม่ต้องเล่าต่อ!"
ใช่
พานเจิ้งจวินเล่าละเอียดเกินไป
ละเอียดจนเขารู้สึกว่าหมอนี่ไปประสบมาด้วยตัวเองรึเปล่า
แล้วเนื้อหาก็ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับเขา
พานเจิ้งจวินเห็นว่าคำพูดของตัวเองถูกเจียงเสี่ยวไป๋หยุดไว้ ก็เก้อเล็กน้อย เลยไม่พูดอะไรอีก
"คุณรู้จักสมาคมฟู่เป่ามากแค่ไหน!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองพานเจิ้งจวิน วกเสียงแล้วพูดต่อ "แล้วก็ ประธานสมาคมฟู่เป่าแซ่ฟู่รึเปล่า?"
"ไม่ใช่!"
พานเจิ้งจวินตอบ "เท่าที่ผมรู้ เหมือนจะแซ่จิน!"
"จิน?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว สุดท้ายก็หรี่ตาลง แล้วส่ายหน้า "ช่างเถอะ!"
ว่าแล้วก็หันไปถามพานเจิ้งจวินอีกครั้งว่าจะไปเทือกเขานั่นยังไง