หึ่ง…
ในจังหวะที่กรงเล็บเปี่ยมคมนั้นกำลังจะฟาดลงบนตัวเจียงเสี่ยวไป๋
เสียงสั่นสะเทือนก็ดังขึ้น
สัตว์อสูรตัวนั้นหยุดชะงักอยู่ตรงหน้าเขา
กรงเล็บห่างจากเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ถึงหนึ่งนิ้ว
“สัตว์อสูรระดับเสวียน?”
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว เมื่อเห็นลวดลายบนตัวสัตว์อสูร
เขายกมือขึ้น ผลักกรงเล็บของสัตว์อสูรออกไปข้างหนึ่ง แล้วลูบหูตัวเอง
ตอนที่เขาเลือกไอดีหมายเลขแปด ใบหน้าของเขากับของจิ้งจอกเก้าหางก็มีแว่นตาสวมทับพร้อมกัน
จากนั้น ลำแสงกระบี่ก็กวาดผ่าน
สัตว์อสูรตัวนั้นจึงร่วงลงพื้น
ตลอดทั้งกระบวนการ เสี่ยวอีแสดงออกได้นิ่งมาก ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเลย
และเมื่อสัตว์อสูรร่วงลงพื้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าถอยหลัง
เขาหันกลับไป ก็เห็นชายสองคน
คนหนึ่งแบกใครสักคนที่หน้าซีดอยู่บนหลัง
ตอนนี้พวกเขามองเขา นอกจากจะไม่เชื่อสายตาแล้ว ยังแฝงความหวาดกลัว?
และความหวาดกลัวนี้ ทำให้เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจเมื่อเห็น
ไม่ถูกนะ
ต่อให้สองคนนี้จะประหลาดใจที่พวกเขาโผล่มา ก็ไม่น่าจะถึงขั้นหวาดกลัว
ต่อมาเจียงเสี่ยวไป๋ก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง พลังงานที่เกิดหลังจากสัตว์อสูรสลายไปถูกดูดกลืนไปในทันที
รวดเร็วมาก
หืม?
สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ฉายแววประหลาดใจ
“เป็นอะไร?”
จิ้งจอกเก้าหางไม่ได้รู้สึกอะไร เมื่อมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดูสงสัย