"ฮ่า ๆ พวกเราไปกันเถอะ!"
ไกลออกไป เฉิงคั่งมองดูพวกหมอแล้วหัวเราะเยาะ ไม่มีความเห็นใจแม้แต่น้อย
ตอนนั้นท่านผู้ตรวจการพูดชัดเจนแล้ว คนพวกนี้ไม่รู้จักไขว่คว้าโอกาส จะโทษใครก็คงไม่ได้
ระหว่างพูด สายตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง
เมื่อเห็นว่าสำนักหมอทั้งหมดถูกปรับราบเป็นหน้ากลอง หนังตาของเขากระตุกอย่างรุนแรง
น่ากลัวเกินไปแล้ว
ท่านผู้ตรวจการน่ากลัวเกินไปแล้ว
ตอนแรก เขาคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะใช้เจ้าปืนใหญ่นั่นเสียอีก
แต่ฝีมือเมื่อกี้ ไม่ได้ด้อยกว่าปืนใหญ่เลยสักนิด
เฉียนหยางก็กลืนน้ำลายลงคอ
เพราะเขาเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับเฉิงคั่ง เข้าใจซึ้งถึงใจ
ขณะที่เฉิงคั่งกำลังเรียกให้เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนที่อยู่ตรงนั้นออกเดินทาง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง จึงหยิบโทรศัพท์ออกจากตัว
เมื่อเห็นหมายเลขที่โทรเข้ามา เขาก็กดรับทันที
เสียงทุ้มนุ่มลึกดังมาจากในนั้นว่า "เฉิงคั่ง คราวนี้แกทำได้ไม่เลว อยู่ต่อหน้าท่านนักบุญศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างเด็ดเดี่ยวมาก ตอนนี้จะเลื่อนแกขึ้นเป็นเจ้าสำนักของเมืองหลักต้าหลัว ส่วนเจ้าสำนักคนเดิม พวกเราจะย้ายออกไปภายในสองวันนี้!"
"ส่วนเฉียนหยางก็ทำได้ดีเช่นกัน ให้เขามาที่วี่เฉิงเถอะ ทางเรามีการจัดการให้เอง!"
"ครับ!"
ตอนที่เฉิงคั่งพยักหน้า โทรศัพท์ก็ระเบิดเปรี้ยง
"เอ่อ รองเจ้าสำนัก เกิดอะไรขึ้นครับ?" เฉียนหยางเห็นเฉิงคั่งเป็นอย่างนั้น พลันเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ