"คุณหนู ไม่รังเกียจที่จะไปคุยกันในห้องชั้นในสักหน่อยนะ?"
เมื่อเห็นเผิงเจียนเดินออกจากท้องพระโรงไป ดวงตาของชวีเซิงก็ตกอยู่ที่ตัวเจียงเสี่ยวไป๋
"ได้สิ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า แล้วดึงเสี่ยวอีให้ลุกขึ้น พาเหรินจื่อหลิน เดินตามชวีเซิงออกจากท้องพระโรงไปด้วย
ระหว่างที่พวกเขาจากไป สายตาของเซ่าฉงจับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ตลอดเวลา
เขายังคงรู้สึกแค้นใจ
แต่ผู้ชายคนนี้ เขากลัวจริง ๆ
เผิงเจียนยังไม่ได้รับประโยชน์อะไรจากเจียงเสี่ยวไป๋เลย แล้วเขาจะไปสู้ได้อย่างไร
"คุณชายรอง เราไม่ควรไปมีเรื่องกับคนนี้เด็ดขาด!"
ตอนนี้ สายตาของผู้อาวุโสวงในหันไปทางเซ่าฉง ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง
ไม่ต้องพูดถึงตัวตนของเจียงเสี่ยวไป๋ แค่ความสุขุมบนท้องพระโรง ความสามารถในการรับมือที่น่าตกใจ สติปัญญาเฉียบแหลมราวปีศาจ
ถึงแม้จะเป็นเพื่อนกันไม่ได้ แต่ก็ต้องไม่เป็นศัตรู
"โอ้..."
เซ่าฉงตอบรับแล้ว กับผู้อาวุโสวงในก็จากไปด้วยกัน
อีกด้านหนึ่ง
ที่จัตุรัสตำหนักหลบซ่อนโลก
เผิงเจียนพาชายวัยกลางคนมาที่นี่ สายตาจึงเผยแววหม่นหมองลงเล็กน้อย แล้วพูดช้า ๆ ว่า "ตำหนักสังหารโลหิต? ฮ่ะๆ ไม่คิดเลยว่าตำหนักสังหารโลหิตจะกล้าส่งคนแบบนี้ออกมา!"
ตอนนี้ พอคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ในท้องพระโรง ต่อให้เกิดขึ้นอีกครั้ง เขาก็รู้สึกว่าจะถูกครอบงำ
พูดจบ สีหน้าของเผิงเจียนกลับมาเป็นปกติ เสียงอ่อนโยนขึ้นมาพูดต่อว่า "แต่ที่สำนักโลหิตสังหารมาที่นี่ ก็น่าจะมาเพื่อคัดเลือกทายาท แล้วจุดประสงค์ของเขาที่มาที่ตำหนักหลบซ่อนโลกคืออะไรล่ะ?"