“เดี๋ยวก่อน...”
เหรินจื่อหลินได้ยินคำของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็ร้องอุราแล้วพูดว่า “ถ้าเพื่อนของนายเดินทางมาถึงเขตนี้จริง ๆ ฉันต้องขอบคุณเขาให้ถูกเลย!”
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าเจียงเสี่ยวไป๋
เขาเองก็ไม่รู้ว่ามู่เคอจะมาถึงเขตนี้หรือไม่
ถ้ามาจริง เขาเชื่อว่าตำหนักเลือดสังหารภายใต้การบริหารของมู่เคอ ย่อมเจริญรุ่งเรืองขึ้นแน่นอน
มาถึงดินแดนภูเขาและสายน้ำแห่งวังหลบโลก
เจียงเสี่ยวไป๋มองเสี่ยวอีที่วิ่งเล่นน้ำอยู่ แล้วหันสายตาไปที่เหรินจื่อหลินข้าง ๆ กล่าวว่า “ที่นี่ฉันไม่ได้จำกัดอิสระของนาย ถ้าตอนนี้อยากไป ก็ไปพักได้ก่อน”
“เอ๊ะ? นายวางใจให้ฉันไป?”
เหรินจื่อหลินได้ฟังก็แปลกใจ
คนที่ถูกรับมาเป็นทาสรับใช้แบบเขา ปกติต้องถูกเก็บไว้ข้างกาย และหากมีความเคลื่อนไหวผิดปกติใด ๆ ย่อมถูกขังจองทันที
แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับไม่เหมือนนายทาสสักนิด
“อืม!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า “อีกหนึ่งสัปดาห์ฉันจะไปที่สถาบัน ตอนนั้นเราค่อยนัดพบกันที่นั่น ระหว่างนี้นายช่วยไปสืบข้อมูลเตรียมไว้ให้หน่อยก็ดี พอฉันไปถึงถ้ามีข่าวอะไร ส่งมาบอกฉันได้ทันที”
“ได้!”
เหรินจื่อหลินพยักหน้ารับทันที “งั้นฉันไปแล้วนะ!”
เขาก็รู้สึกไม่สบายใจที่จะมาขวางอยู่ระหว่างเจียงเสี่ยวไป๋กับเสี่ยวอี
ในเมื่ออีกฝ่ายชายหนึ่งหญิงหนึ่ง
เขาจะมานั่งแซมอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
พูดจบ เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า เขาก็ไม่เสียเวลา เดินตรงออกไปข้างนอกทันที
แต่เดินได้สองสามก้าว ก็หันกลับมามองโดยไม่ยั้ง