"เธอนี่มัน... ฉันพูดผิดตรงไหนเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่สนใจความโกรธของชายวัยกลางคน สายตาจับจ้องไปที่เผิงเจียน พูดว่า "ไม่มีตำแหน่ง ไม่มีเหรียญตราศิษย์ เธอบอกว่าเธอเป็นตัวแทนตำหนักหลบซ่อนโลกมาสอบสวนฉัน ฟังดูไม่น่าขำไปหน่อยเหรอ!?"
เสียงจบลง สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
เผิงเจียนสีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้ง สุดท้ายสูดหายใจลึก รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ "เพื่อน พูดถูกต้อง ครั้งนี้ฉันได้รับบทเรียน เมื่อกลับไปตำหนักหลบซ่อนโลก ฉันจะเข้าร่วมการทดสอบสอบรับศิษย์!"
"อีกอย่าง ฉันขอโทษสำหรับความไม่มีมารยาทเมื่อสักครู่!"
"ไม่เลว ยังรู้จักมีมารยาท"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า พร้อมกับมองเผิงเจียนคนนี้อย่างลึกซึ้ง
คนคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ
ภายใต้การยั่วยุแบบนี้ ยังรักษาสติได้
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เส้าหงเปรียบเทียบได้จริงๆ
คิดถึงตรงนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เส้าหง
ส่วนเส้าหงย่อมสังเกตเห็นสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ งงเล็กน้อยแล้วก็หลบสายตาไปอย่างรวดเร็ว
พูดตามตรง เจียงเสี่ยวไป๋ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
แต่คำพูดที่เพิ่งพูดต่อหน้าเผิงเจียน ทำให้เขารู้สึกสบายใจมาก
เพราะไม่มีใครอยากปราบเผิงเจียนแบบนี้มากกว่าเขา
แต่สำหรับเขา ก็แค่คิดเท่านั้น ไม่เคยทำได้สำเร็จ
ส่วนผู้อาวุโสสำนักชั้นในที่นั่งข้างเส้าหง ก็มองด้วยความชื่นชม