“เรื่องมันร้ายแรงถึงขั้นต้องออกคำสั่งเด็ดขาดเลยเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัย “ข้อเสียที่ว่านั่นมันอะไรกัน?”
“ข้อเสียนั่นก็คือ…”
แมวเก้าหางสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ สีหน้าจริงจังเต็มที่ “พวกเผ่าปีศาจที่เลือกฝึกสายวิญญาณ มันสามารถไปมีสัมพันธ์กับเผ่าอื่นได้ รวมถึงมนุษย์อย่างพวกนายด้วยน่ะสิ!”
“รสนิยมมันต่างกันแบบนี้ จะไปกันได้ไง? ต่อให้รสนิยมมันเปลี่ยนไปได้ แต่พอผ่านไปรุ่นแล้วรุ่นเล่า สายเลือดมันจะยังบริสุทธิ์อยู่รึไง?”
“งี้นี่เอง!”
ถึงแม้สิ่งที่แมวเก้าหางพูดจะทำเอาคนฟังอึ้ง ๆ ไปบ้าง แต่ประเด็นสำคัญมันก็ยังเกี่ยวกับเรื่องสายเลือดอยู่ดี
ตอนที่เขากำลังทำหน้าประหลาด ๆ อยู่นั้น แมวเก้าหางก็เหลือบตามองไปทางเสี่ยวอี แววตาฉายแววอิจฉาอย่างเห็นได้ชัด “เผ่าปีศาจจิ้งจอกนี่สิเจ๋งจริง!”
“อ้อ? เจ๋งยังไงเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแมวเก้าหางพูดขึ้นอีกครั้ง ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางเสี่ยวอีบ้าง
คิ้วของเขาขมวดด้วยความสงสัย
สายตาของโหลวหยางก็หันไปจับจ้องที่แมวเก้าหางเช่นกัน
“สายเลือดมันแกร่ง!”
แมวเก้าหางเอ่ยขึ้น “ถึงจะแต่งงานข้ามเผ่ากับเผ่าอื่นรวมถึงมนุษย์ พวกนายก็เถอะ สายเลือดของรุ่นหลังก็ยังไหลเวียนเป็นสายเลือดเผ่าปีศาจจิ้งจอกอยู่วันยังค่ำ!”
“แล้วยังเปลี่ยนเป็นร่างปีศาจได้ แถมยังใช้พลังลายมานาและวิชายุทธ์ของพวกมนุษย์ได้อีก บอกสิว่ามันเจ๋งไหมล่ะ!”
พูดมาถึงตรงนี้ แมวเก้าหางก็เงียบไปนิด ก่อนจะเสริมต่อ “แต่มันก็เพราะแบบนี้แหละ เผ่าปีศาจจิ้งจอกถึงได้รับการปฏิบัติแตกต่างจากพวกมนุษย์อยู่บ้าง!”