"อืม…"
พลังวิญญาณของโหลวหยางไม่ได้แข็งแกร่งถึงขั้นนั้น
แต่ตอนนี้เขาก็รับรู้ถึงระลอกพลังงานนั่นแล้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้เช่นกัน
เห็นเจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้าไปแล้ว เดิมทีเขาตั้งใจจะเดินตาม แต่ก็หยุดแล้วนั่งลงอีกครั้ง
ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เขาก็รู้ดีว่า ถ้าขนาดเจียงเสี่ยวไป๋ยังทำอะไรไม่ได้ ต่อให้เขาไปก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี
ทางด้านนี้ เจียงเสี่ยวไป๋เปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าเสี่ยวอีนอนขดตัวอยู่บนเตียง มีพลังงานบริสุทธิ์ไหลเวียนอยู่รอบกาย
ที่กลางหว่างคิ้วมีตราประทับจาง ๆ ปรากฏขึ้น
สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไป เขารีบพุ่งเข้ามาข้างกายเสี่ยวอี ยกมือขึ้นจับชีพจรของนาง
ชีพจรเต้นระส่ำ ตรวจสอบพลังภายใน ก็พบว่ามันพลุ่งพล่านและร้อนแรงเช่นกัน
"อยู่ดี ๆ น้องเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?"
เจียงเสี่ยวไป๋งุนงงนิดหน่อย เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่เลย
"ฉันว่า…"
เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้นอย่างลังเล "สงสัยตอนนางเลียแผลให้แกจะติดเข้าแล้ว!"
"เลือดฉันก็ไม่ได้เป็นพิษนะ…"
เจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ ก็ชะงัก "นายหมายความว่า…"
"ใช่แล้ว ไฟอสูร!"
เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้น "แกหลอมรวมไฟอสูรเข้าไป ไฟอสูรอาจส่งผลต่อสายเลือดของแก จนทำให้นางเป็นแบบนี้!"
"ไม่ใช่ น้องงูบินก็กัดฉันนะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋อดมองไปที่งูบินซึ่งขดอยู่บนแขนซ้ายของตนไม่ได้
"งูบินไม่ได้ดูดเลือดนะแกร แถมมันยังพ่นพิษอีก!"