"เจียงเสี่ยวไป๋!"
อี้เหวินได้ยินคำพูด 'แค่อยากรู้' ของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว ความโกรธของเขาพลุ่งพล่านขึ้นมาทันทีจริง ๆ
เขามักจะคิดเสมอว่าตัวเองเป็นคนที่มีความอดทนสูงมาก
จะว่าไป ตั้งแต่เด็กจนโต สิ่งที่ทำให้เขาโกรธได้นั้นนับนิ้วได้
พอถึงวัยแบบนี้ยิ่งไม่มีอะไรทำให้โกรธ
ต่อให้อีกฝ่ายยั่วยุมากแค่ไหน เขาก็ยิ้มแล้วปล่อยผ่านไป
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ล่ะ?
เก่งจริง ๆ นะ!
ทำให้เขายิ่งโกรธขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้เขาจ้องเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาเย่ชา "เจียงเสี่ยวไป๋ รอออกไปจากที่นี่ได้เถอะ ความอัปยศนี้ ฉันจะทวงคืนให้หมด!"
"ไม่ต้องรอออกไปหรอก ถ้าความสามารถจริงก็ลองตอนนี้เลย!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพร้อมรอยยิ้ม
อี้เหวินได้ยินแล้วไม่พูดอะไรอีก เดินหนีไปเลย
"เฮ้ อย่าไปสิ ฉันไม่สู้ด้วยก็ได้นี่นา?"
"เฮ้..."
เจียงเสี่ยวไป๋มองแผ่นหลังของอี้เหวินที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ แล้วยักไหล่อย่างจนใจ สายตามองไปที่ชายที่มีสายตาไม่เป็นมิตร "นาย... เอาไหมล่ะ?"
ชายคนนั้นสีหน้าไม่สู้ดี ไม่อยากพูดด้วย แค่งองชายเจียงเสี่ยวไป๋อย่างแรง แล้วจากไปเช่นกัน
เขารู้ว่าความหมายของเจียงเสี่ยวไป๋ ดังนั้นจะไปขออับอายทำไม
"เอ่อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่อย่างจนใจ สายตาไปหยุดที่คนสุดท้าย
คนคนนี้ดูเหมือนจะเป็นสัตว์อสูรที่แปลงร่างเป็นมนุษย์
"นายเอาไหม?"
"เอา!"
ชายที่แปลงร่างเป็นมนุษย์พยักหน้าตรง ๆ พอจะพูดอะไรต่อ ก็ตะลึงไปชั่วขณะ เพราะมีผลไม้หนึ่งลูกร่วงลงมาบนมือของเขา