“คุณหญิงหวง ผมดูน่าโมโหไหม?”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นคนพวกนั้นไม่พูดอะไร ก็หันไปมองหวงหลิงเยว่ที่อยู่ข้างๆ
หวงหลิงเยว่ได้ยินแล้ว ก็พยักหน้าก่อน แต่แล้วก็ส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว
เจียงเสี่ยวไป๋มองท่าทางน่ารักๆ ของเธอ อดหัวเราะอย่างเปิดเผยไม่ได้
และในเสียงหัวเราะของเขา ใบหน้าของคนที่อยู่ข้างหลังต่างพากันบึ้งตึง
มีเพียงเหมยตานชิงที่ทำได้แค่ยิ้มแหย
บางเรื่อง สำหรับเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว มันก็แค่ชินชาไปเองจริงๆ
ใกล้ถึงต้นไม้ใหญ่
เจียงเสี่ยวไป๋กวาดตามองรอบหนึ่ง จากนั้นก็ยกมือขึ้นแตะมันอย่างช้าๆ
สัมผัสได้ รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีทั้งจริงและเทียมปนกัน
กดลงไปแรงๆ มันจะบุ๋มลงไป แต่ก็มีแรงดีดกลับ
ไม่แปลกที่มันจะดูเหมือนวิญญาณแต่ก็ไม่ใช่
ตอนนี้ เถาวัลย์สีทองขดตัวเคลื่อนไหว มันคือต้นไม้ตัวเล็กๆ ที่เคยอยู่ในร่างของเขานั่นเอง
ตอนนี้มันเกาะอยู่บนต้นไม้ใหญ่ ราวกับกำลังกลืนกินพลังงานของต้นไม้นั้นอยู่
ในขณะที่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เสียงหนึ่งที่เต็มไปด้วยความผ่านร้อนผ่านหนาวก็ดังขึ้น: “ข้านึกว่าข้าจะถูกลืมไปนานแล้ว ที่แท้ก็ยังมีคนจากเผ่าแมนมาอยู่นี่นี่เอง!”
เสียงนั้นจบลง เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตกใจเล็กน้อย
คนที่พูดไม่ใช่ต้นไม้ตัวเล็ก นั่นก็แสดงว่าต้องเป็นต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ที่พูด
ด้วยความประหลาดใจ เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่ต้นไม้โบราณนั้น แล้วถามความสงสัยของตัวเองออกไป: “ท่านผู้อาวุโสเป็นใคร?”
“เจ้าไม่รู้จักข้า?”
เสียงของวิญญาณต้นไม้นั้นแฝงความแปลกใจเล็กน้อย จากนั้นก็อธิบาย: “ข้าคือต้นไม้วิญญาณแมนรุ่นที่สอง ตั้งอยู่ ณ ที่นี้ เมื่อชนเผ่าแมนมาที่นี่ กราบไหว้ขอกำเนิดชีวิตแล้วสามารถขอเมล็ดพันธุ์ได้”