"ขอโทษ คงจำผิดแล้วล่ะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ควักกระเป๋าไว้ได้ แล้วยื่นคืนให้ "ผมไม่ใช่พนักงานต้อนรับแถวนี้!"
"งั้นก็ถือให้หน่อยสิ!"
ชายคนนั้นพูดพลาง ไม่มองเจียงเสี่ยวไป๋อีก เดินตรงเข้าไปด้านใน
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว
ไอ้หมอนี่...
เป็นบ้าหรือเปล่า?
ส่ายหน้าแล้วปากระเป๋าลงพื้น
คนเรามั่นใจในตัวเองได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องรู้จักให้เกียรติกันบ้าง
คิดว่าตัวเองเป็นฮ่องเต้
คนอื่นเป็นขี้ข้า?
ขอโทษ แม้อีกฝ่ายจะเป็นจริง ๆ เขาก็ไม่เอาใจนิสัยแบบนี้หรอก
เสียงกระเป๋ากระทบพื้นทำให้ชายคนนั้นหยุดเดิน หันกลับมา เห็นกระเป๋าตกพื้น ดวงตาหรี่ลง "ไม่รู้จักฉัน?"
"อ้าว? ฉันควรรู้จักคุณเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจนิด ๆ สำรวจคนนั้นแวบหนึ่ง
หมอนี่ ท่าทางสบาย ๆ หยิ่ง ๆ ชวนต่อยจริง ๆ!
"หยิบขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ฉันจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น!" ชายหนุ่มพูดเรียบ ๆ
"ได้!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ก้มลง บีบกระเป๋า แต่ตอนกำลังลุก เท้าขวาก็ขยับ
ปั้ง!
เสียงทึบดังขึ้น กระเป๋าถูกเตะปลิวไป
ส่วนจะปลิวไปตกที่ไหน เขาไม่สน
กับคนแบบนี้ ไม่ต้องเกรงใจ จริงอยู่ที่บางครั้งยิ่งเกรงใจ อีกฝ่ายก็ยิ่งได้คืบจะเอาศอก
ถ้าอย่างนั้น เขาไม่รังเกียจที่จะเป็นฝ่ายได้คืบจะเอาศอกก่อน
อีกอย่าง เขามั่นใจอย่างนึง ถ้าคนที่อยู่ตรงนี้คือเจี่ยนหงเซียวที่อยู่ข้างบน ไอ้หมอนี่ไม่มีทางให้ถือกระเป๋าแน่