“สะพานยาวจัง!”
และในขณะที่โยวหลีมีสีหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง เจียงเสี่ยวไป๋ก็มาถึงสะพานที่นำไปสู่สำนักยุทธแล้ว
เมื่อมองดูสะพานยาวนั้น สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความตกตะลึง
สะพานนี้สร้างขึ้นจากเหล็กกล้าทั้งหมด ความยาวประมาณด้วยสายตากว่าสองร้อยเมตร
ครึ่งแรกยังดีอยู่ แต่ตรงกลาง เนื่องจากลมทะเล จึงเห็นได้ว่ามันแกว่งไกวไปตามลม
และยังแกว่งด้วยความรุนแรงมากอีกด้วย
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปยังฝั่งตรงข้ามแวบหนึ่ง แล้วเดินขึ้นไปทันที
เมื่อมาถึงตรงกลาง เขาก็ใช้พลังจิตบังคับ ร่างกายลอยไปตามแรง
ไม่ว่ายังไงก็ตาม วิธีนี้สะดวกดีแถมยังมีประสิทธิภาพสูงมาก
หลังจากมาถึงฝั่งตรงข้าม เขาก็มองเห็นป้ายประตูของสำนักยุทธ
ด้านล่างมีชายคนหนึ่งยืนอยู่ มองมาทางเขาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ใช่แล้ว ตลอดทางที่เจียงเสี่ยวไป๋มา เขามองเห็นได้อย่างชัดเจน
มั่นคงมาก
นี่คือยอดฝีมือ!
ระหว่างที่เขากำลังชื่นชมอยู่นั้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็รูดป้ายผ่านเครื่องที่อยู่ข้างๆ
ขณะที่เสียงเครื่องดังขึ้น ชายคนนั้นก็เอียงหัว
หืม?
เครื่องเสียรึไง?
ในขณะที่เขากำลังงุนงง เจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินเข้าไปแล้ว พร้อมกับหยิบมือถือออกมา
ตอนนี้เขากดโทรหามู่เคอก่อน
แต่เมื่อเวลาผ่านไป สายก็ไม่มีใครรับ เขาก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นกังวลอยู่บ้าง
แต่เมื่อฉุกคิดขึ้นได้ วันนั้นเซียวชีเย่ก็อยู่ด้วย
เขารู้ว่าตัวเองกับมู่เคอมีความสัมพันธ์กันอย่างไร ก็น่าจะช่วยดูแลเป็นพิเศษ