“เป็นตัวอักษรที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”
หญิงสาวในชุดกี่เพ้าเผยอริมฝีปากเล็กน้อย จ้องมองตัวอักษรที่เจียงเสี่ยวไป๋เขียนด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความทึ่ง
จับพู่กันแล้วลากเส้นราวกับเมฆลอย น้ำหมึกไหลรื่นดั่งควันธูป เรียกว่าจรดเดียวจบเป็นธรรมชาติ
ลายมือแฝงไว้ด้วยความทะเยอทะยานเล็กน้อย ไร้พันธนาการ ปล่อยอารมณ์พลิ้วไหว
ยากจะจินตนาการว่าเป็นฝีมือของคนหนุ่มถึงเพียงนี้
และไม่เพียงแต่เจียงเสี่ยวไป๋จะเขียนตัวอักษรได้ดี บทกลอนที่แต่งคู่ก็ยอดเยี่ยมไร้ที่ติ
กลอนท่อนบนที่พวกเขาตั้งไว้คือ: ฝันเมามาย ณ หงเหริน ยกจอกสุราต้านลม โคลงกลอนคลุกเคล้าสุรา
ส่วนกลอนท่อนล่างที่เจียงเสี่ยวไป๋เขียนคือ: อาลัยอาวรณ์รองเท้ามุก ชงชาชมจันทร์ แขกขึ้นหอ
สมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบจริง ๆ
เธอทำงานในตำแหน่งนี้มายาวนาน
แต่ไม่เคยมีใครทำได้ถึงขีดสุดเช่นเจียงเสี่ยวไป๋มาก่อน
ตาฝาดไปหรือเปล่านะ?
พลางคิดพลางหญิงสาวในชุดกี่เพ้ามองเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้งด้วยความประหลาดใจ
อายุยังน้อย แต่ฝีมือพู่กันกับหมึกกลับลึกซึ้งถึงเพียงนี้
นับว่าเป็นผู้รอบรู้จริง ๆ
สวี่ชุนและฮั่วเฉินก็เบิกตากว้าง กระเดือกน้ำลายดังอึก ๆ
โดยเฉพาะสวี่ชุนที่ยิ่งไม่อยากเชื่อ
ตอนอยู่บนเครื่องบิน เขาได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าที่นี่เป็นโลกของเขา ตอนนั้นเขาคิดจริง ๆ ว่าเจียงเสี่ยวไป๋กำลังคุยโว
ก็แหงล่ะ คนที่เก่งกาจด้านการต่อสู้ถึงขนาดนั้น
จะมีเวลาไหนไปฝึกเขียนอักษร?
แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นตัวอักษรของเจียงเสี่ยวไป๋ เขาก็เชื่อสนิทใจ