“เอาล่ะ ขอให้เดินทางปลอดภัย!”
นอกสนามบิน จ้าวข่ายโบกมือให้เจียงเสี่ยวไป๋และสวี่ชุน
โดยเฉพาะสายตาที่จับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋เป็นพิเศษ
จริง ๆ แล้วเขาก็สงสัย
ภารกิจง่าย ๆ แค่นี้ จำเป็นต้องให้เจียงเสี่ยวไป๋มาด้วยตัวเองเลยหรือ?
“ขอบคุณครับ ผู้ฝึก!”
สวี่ชุนมองจ้าวข่าย พยักหน้าหนักแน่น
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตอบรับ แล้วพาสวี่ชุนและฮั่วเฉินเข้าไปในสนามบิน
ส่วนจ้าวข่ายก็ขับรถออกไป
“ขึ้นเครื่องอีกแล้ว รู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านมาไม่นานเลย!”
ขณะนั่งอยู่บนเครื่องบิน เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจเบา ๆ
คิดดูแล้ว เขายังรู้สึกว่าช่วงที่เป็นครูสบายที่สุด
ถึงบางครั้งจะเจอเรื่องวุ่นวายบ้าง
แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องเดินทางไปมาแบบนี้…
ยี่สิบนาทีต่อมา เครื่องบินก็ทะยานขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งหลับตาพักผ่อน
เจียงจง
เหอะ สำหรับเขาแล้ว ดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่น่าสนใจทีเดียว
คงไม่บังเอิญไปเจอกับกลุ่มที่เคยพ่ายแพ้ให้หรอกนะ?
ระหว่างครุ่นคิด เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้น หันไปถามสวี่ชุนที่นั่งข้าง ๆ ว่า “นายรู้เรื่องเจียงจงมากแค่ไหน?”
สิ้นเสียง สวี่ชุนยิ้มทันที “เจียงจง คือแดนสวรรค์ในฝันของผม แม้จะยังไม่เคยมา แต่ผมหาข้อมูลไว้เยอะมาก!”
“โอ้ งั้นเล่ามาสิ!” เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ย
“จะว่ายังไงดี เมืองนี้อยู่ติดกับหยางเฉิงและตุนหวง ที่นี่มีบรรยากาศทางวัฒนธรรมเข้มข้นมาก!”