“ทุกคน ยุ่งกันอยู่เหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้าไปข้างใน พอเห็นว่าต้นไม้พวกนี้ไม่ได้โจมตีเขา ก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อน
เขามีสถานะพิเศษที่นี่ ถ้ามีความพิเศษแบบนี้แล้วไม่โชว์ออกมา จะน่าเบื่อแค่ไหนกัน
อีกอย่าง... การเป็นคนต้องมีมารยาท!
คนสี่คนที่อยู่ชั้นนอกสุดได้ยินเสียงพูด ก็หันขวับมาพร้อมกัน
ใครวะ!
บ้าเหรอ!
แต่พอสายตามาประทับที่ตัวเจียงเสี่ยวไป๋ ทั้งสี่คนก็เบิกตากว้างพร้อมกัน
โอ้โห!
สองคนนี้มาวิ่งเล่นแถวนี้เหรอ?
แล้วทำไมต้นไม้ใหญ่แถวนี้ไม่โจมตีสองคนนี้วะ?
ทั้งสี่คนกำลังตะลึง เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น “อย่ามองเลย รีบไปทำงานต่อเถอะ!”
เสียงเพิ่งจบลง ไม่รู้ว่าคนหนึ่งในนั้นเหม่อมากเกินไปหรือไง โล่ป้องกันของเขาถูกกิ่งไม้ฟาดแตก แล้วดังปัง! ร่างทั้งร่างก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป
“เชี่ย!”
คนคนนั้นด่าไปหนึ่งคำ ตอนที่ร่วงถึงพื้น พลังวิญญาณก็ปะทุออกมา พลังวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่าประคองร่างเขาไว้
แต่หลังจากประคองร่างเสร็จ สายตาของเขาก็มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความไม่อยากเชื่อ
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ตอนนี้ เดินลึกเข้าไปข้างในแล้ว
“ไอ้หมอนี่ทำได้ยังไง?”
“ไม่รู้!”
ท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งสี่คน เจียงเสี่ยวไป๋ก็พาหวงหลิงเยว่เดินเข้ามาในอาณาเขตของเหมยตานชิงและคนอื่นๆ
“โอ้ นี่ไม่ใช่คุณชายเหมยเหรอ กำลังยุ่งกับการโดนต้นไม้เฆี่ยนอยู่เหรอ? ไม่เป็นไร ฉันแค่ดูนายยุ่งก็พอ!”
“เอ๊ะ ฉันจำได้ว่านายชื่อจู๋โม่ ดูบาดแผลนายสิ โอ้ย น่าจะเจ็บน่าดูเลยใช่ไหม?”