"พลังเหนือธรรมชาติด้านมิติ ช่างมหัศจรรย์จริง ๆ!"
ซุนเหวินหาวมองจุดที่เย่เหยียนหายตัวไป แล้วเอ่ยชมว่า: "มีคนบอกว่าเย่เหยียนยืนอันดับหนึ่งได้ แต่แค่ไม่อยากทำ ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นจริงแล้ว!"
"ใช่เลย มาไม่ให้รู้ตัวไปไม่ให้รู้เงา!"
เฉาหมิงเสริมขึ้นข้าง ๆ ว่า: "ฝีมือน่าจะมีมากกว่านี้กระมัง!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองจุดที่เย่เหยียนหายตัวไป สีหน้าก็เปลี่ยนไปไม่น้อย
พลังเหนือธรรมชาติด้านมิติ ช่างมีประโยชน์จริง ๆ
พูดตามตรง เขาหวั่นไหวแล้ว
มีของแบบนี้อยู่ตรงหน้า ไม่ขุดกรรโชกหน่อยก็เสียดายแย่
ระหว่างที่เขาครุ่นคิดอยู่ เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบดังมาจากไกล ๆ เห็นเตียวเล่อเล่อและโจวเจิ้นเซิงวิ่งมาเร็ว ๆ แต่ละคนวางกล่องลูกประคำลงเก้ากล่อง
เป็นคำสั่งของท่านหัวหน้า ส่วนเหตุผลนั้น
พวกเขาก็ดูออก
คือกลัวจนไม่กล้ามา ดังนั้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นจึงทำให้พวกเขาอยากรู้มาก
"ขอบคุณ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองทั้งสองคน ยกมือขึ้น ลูกประคำทั้งสิบแปดกล่องก็หายวับไปทันที
"ท่านเกรงใจแล้ว!"
เตียวเล่อเล่อและโจวเจิ้นเซิงส่ายหัวเร็ว ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับพลางมองเวลาท้องฟ้าแล้วว่า: "เก็บลูกประคำเสร็จแล้ว ไปกันเถอะ!"
พูดจบก็เป็นหัวหน้าพาทุกคนออกจากสถานที่นี้
เมื่อคนกลุ่มนั้นจากไปแล้ว โจวเจิ้นเซิงกับเตียวเล่อเล่อสบตากัน กำลังจะจากไปเช่นกัน ก็พบว่าจั๋วจิ้งเดินออกมาจากภายในบ้านพัก