"พวกนายรู้จักหัวหน้าของหม่าเซียวไหม?"
เมื่อออกมาด้านนอก เจียงเสี่ยวไป๋ก็หันไปถามซุนเหวินหาว
แทนที่จะนั่งรอให้อีกฝ่ายมาหา สู้เป็นฝ่ายบุกไปหาเองยังดีกว่า
"ไม่ค่อยรู้ครับ!"
ซุนเหวินหาวส่ายหน้า "ผมเองก็เพิ่งเคยได้ยินว่าเขามีหัวหน้าอยู่เบื้องหลัง!"
ยอดฝีมือของหอประลอง ในสถาบันนี้นับว่าแข็งแกร่งที่สุดในทางทฤษฎีแล้ว
ยังมีหัวหน้าอยู่เบื้องหลังอีกเหรอ?
นี่ต้องเก่งขนาดไหนกัน?
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจเล็กน้อย แล้วก็หันไปทางเส้าหมิงที่เดินตามหลังมา
"อย่ามองผมเลย ผมก็เพิ่งเคยได้ยินเหมือนกัน!"
เส้าหมิงพูดพลางเหงื่อเย็นไหลซึม
ไอ้นี่มันปีศาจชัดๆ
ถึงตอนนี้สายตาที่มองมาจะดูไม่มีอะไร แต่ตลอดทางที่ตามมา ความหวาดกลัวในใจก็ก่อตัวขึ้นมาเอง
โดยเฉพาะตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋ฆ่าหม่าเซียวและเปิ่นฉี ความกลัวยิ่งเพิ่มขึ้นถึงขีดสุด
"เฮ้อ งั้นก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่รออย่างเดียวล่ะนะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจเบาๆ "ตอนนี้ก็เหลือแค่คนชั้นสี่กับชั้นห้า แต่ก่อนจะไป..."
พูดถึงตรงนี้ เจียงเสี่ยวไป๋ก็หยุดชะงัก หันไปทางหนึ่ง "พวกนายออกมาเอง หรือจะให้ฉันลากออกมา?"
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
คลื่นพลังมิติถึงจะแผ่วเบามาก
ถ้าไม่ใช่เพราะควบคุมพลังแห่งมิติได้ระดับหนึ่ง ต่อให้เป็นเขาเองก็คงจับไม่ได้
แต่เขากลับจับได้
น่าจะเป็นตอนที่เขาสังหารเปิ่นฉีและหม่าเซียวพอดี ถึงปรากฏตัว...