“มาแล้วเหรอ?”
เมื่อชายชราสองคนได้ยินคำพูดของหานจื่อฟู่ สายตาก็จับจ้องไปยังรถที่กำลังแล่นเข้ามาพร้อมกัน
“ท่านหาน นี่ไม่ใช่รถประจำตำแหน่งของท่านหรอกเหรอ?”
“ให้คนอื่นยืมง่าย ๆ แบบนี้เลย?”
สีหน้าของทั้งสองคนดูตกตะลึงไม่น้อย
แต่เมื่อหานจื่อฟู่ยกรถคันนี้ให้กับบุคคลผู้นี้ ก็เพียงพอพิสูจน์ได้ว่าหานจื่อฟู่ให้ความสำคัญกับคนในรถมากเพียงใด
เมื่อเสียงเบรกดังขึ้น และประตูรถเปิดออก ร่างหนึ่งก็ก้าวลงมา
และเมื่อชายชราทั้งสองจับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ ความตกตะลึงก็ยิ่งทวีคูณ
เพราะเจียงเสี่ยวไป๋ดูเหมือน……
จะอายุน้อยกว่าที่พวกเขาคิดไว้มาก
เจ้าหมอนี่ เป็นอย่างที่หานจื่อฟู่พูดจริงหรือ?
ตัวอักษรและบทกวีคู่นั่นคือเขาเขียนขึ้น?
หานจื่อฟู่ไม่ได้ถูกหลอกใช่ไหม?
“เฮ้ ท่านหาน ท่านเห็นกับตาหรือเปล่าว่าเจ้าหนุ่มนี่เป็นคนเขียน?”
“ใช่เลย เจ้าหนุ่มนี่อายุน้อยเกินไป ดูยังไงก็ไม่เหมือนคนเขียนอักษรพู่กันระดับนี้ออกมาได้!”
ทั้งสองเอ่ยขึ้นมาต่อกัน
พวกเขาคิดว่าคนหนุ่มคนนั้นอย่างน้อยก็น่าจะอายุเกินสามสิบ
แต่คนนี้ดูเหมือนเพิ่งอายุเลยยี่สิบมาไม่นาน
จะเป็นไปได้ยังไง?
“เรื่องนี้ข้าพเจ้าไม่ได้เห็นกับตาหรอก!”
หานจื่อฟู่เก้อเขินเล็กน้อย
“ตามคาด!”
ชายชราทั้งสองแอบถอนใจ มันเป็นเรื่องตลกที่สมาชิกภายในโรงแรมร่วมกันก่อขึ้นมาไม่ใช่หรือ?
แต่อย่างไรก็ตาม ลายมือเป็นของจริง
เบื้องหลังคนหนุ่มคนนี้ต้องมีปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน
“ท่านผู้อาวุโส!”
เจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้ามา เมื่อสายตาจับจ้องไปที่หานจื่อฟู่หมายจะพูดอะไรบางอย่าง ก็สังเกตเห็นชายชราอีกสองคน สีหน้าฉายแววฉงนขึ้นมาทันที