“ขอบคุณมากค่ะที่รุ่นพี่หลางปั๋วชม!”
เสียงของหมี่นาดังขึ้น
“ไม่เป็นไร ฉันพูดแค่ความจริงเท่านั้น!”
เสียงของหลางปั๋วดังขึ้นอีกครั้ง
ต้องรู้ไว้ว่าการที่เขาเปิดปากพูดเมื่อครู่ ทำให้คนจำนวนไม่น้อยแสดงสีหน้าประหลาดใจ
ตอนนี้ประโยค “เป็นแค่ความจริงเท่านั้น” ยิ่งทำให้คนที่นี่อดหัวเราะไม่ได้ สายตาทั้งหมดต่างมองไปในทิศทางเดียวกัน
แม้กระทั่งสายตาของหมี่นาก็มองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งครั้ง
หลางปั๋วสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของสายตารอบ ๆ ความสงสัยเล็กน้อยปรากฏขึ้น เขาหันศีรษะไปตามสายตานั้น
แล้วก็เห็นเจียงเสี่ยวไป๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พอดี
ทันทีนั้น สีหน้าของเขาก็อึ้งไปเล็กน้อยเช่นกัน
เดิมทีคิดว่าท่านชายบัคส์ไม่อยู่ ไม่คิดเลยว่าจะยืนดูอยู่ข้าง ๆ แบบนี้?
ไซเหมินไอเบา ๆ
ผู่เลยที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
แต่หลางปั๋วกลับฟื้นคืนสติแล้วเอ่ยว่า “ฮ่า ๆ จริง ๆ ก็อับอายอยู่หน่อยนะ ไม่คิดว่าท่านชายบัคส์จะอยู่ด้วย!”
พูดจบ คิ้วและหน้าผากของเขามีความอ่อนล้าใจปรากฏ
แต่เขาก็ไม่ได้กลัวอะไรเลย
ในฐานะนักเรียนห้องเกียรติยศ เพียงตัวเขาคนเดียวก็มีอำนาจในระดับหนึ่งแล้ว
นอกจากนี้ เขายังติดอยู่บนกระดานผู้มีชื่อเสียง
เพียงแค่สองข้อนี้ ต่อให้หมี่เอินโมโห ก็ทำอะไรไม่ได้
“ไม่ต้องอับอายหรอก ฉันว่าสิ่งที่นายพูดก็เป็นความจริงเหมือนกัน ท่านชายอย่างฉันวัน ๆ ไม่มีอะไรทำ ย่อมเทียบกับน้องสาวที่รักของฉันไม่ได้แน่นอน!”