หวงหลิงเยว่ถามคำถามนี้ด้วยสีหน้าที่จริงจังเล็กน้อย
เพราะปรมาจารย์มีสถานะสูงส่งในวงการ
และแม้ปรมาจารย์ท่านนั้นจะเป็นเพียงอาจารย์ที่มีชื่อเสียง แต่สถานะก็ยังคงอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องยังถูกเปิดเผยต่อสาธารณะโดยสำนักยุทธ์นอกกฎหมาย
ดังนั้น ต่อให้สำนักยุทธ์นอกกฎหมายไม่ติดใจ สำนักเฉียนชิงก็คงไม่ยอมจบเรื่องง่าย ๆ
เพราะเรื่องนี้เกี่ยวกับหน้าตา
“เรื่องนี้ง่ายมาก เดี๋ยวฉันจะไปรับรองระดับปรมาจารย์ที่สำนักเฉียนชิงให้ดูเอง!”
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้น
เรื่องนี้สำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องยาก
“รับรองระดับปรมาจารย์?”
หวงหลิงเยว่พูดพลางนึกขึ้นได้บางอย่าง จ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วอดถามไม่ได้: “คุณเจียง คุณ...คุณเป็นซูเสี่ยวไป๋จริง ๆ หรือเปล่า?”
พูดจบ หวงหลิงเยว่ก็ก้มหน้าลง สองมือกำชุดนอนของตัวเองแน่น
เธอคิดมาตลอดว่าเจียงเสี่ยวไป๋คือซูเสี่ยวไป๋
แต่ไม่เคยได้รับคำยืนยันจากเจียงเสี่ยวไป๋เลย
อีกอย่าง เธอแอบสืบดูแล้ว
ตามข้อมูลของซูเสี่ยวไป๋ ไม่ต้องสงสัยว่าเป็นเซิ่งซือ (ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์)
แต่ในกลุ่มเซิ่งซือกลับไม่มีคนชื่อซูเสี่ยวไป๋
ดังนั้นเธอจึงเดามาตลอดว่า เขาไม่เคยผ่านการรับรองระดับปรมาจารย์ แต่ความสามารถของเขาอยู่ในระดับเซิ่งซือแล้ว
และเจียงเสี่ยวไป๋มาจากต่างโลก การไม่ผ่านการรับรองก็ดูสมเหตุสมผล
“อื้ม!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ ไม่ปิดบังหวงหลิงเยว่
หลังจากที่เขาตอบรับ หวงหลิงเยว่ก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย มองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะ: “ฉันรู้แล้วว่าคุณต้องเป็นอย่างนั้นแน่!”