"ใคร!"
หวงหลิงเยว่จ้องมองคนที่สวมหน้ากากหัวหมู สีหน้าตึงเครียด พอนึกถึงความวุ่นวายข้างนอกก็พอจะเดาได้บ้าง
ดังนั้นทันทีที่เสียงพูดจบลง นางก็ไม่พูดพล่ามอีก เลือกลงมือทันที
พลังอันน่าตกใจพุ่งตรงเข้าหาเจียงเสี่ยวไป๋
ปัง!
เสียงทึบดังขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋คว้าข้อมือของหวงหลิงเยว่ไว้ได้
กำลังจะเอ่ยปาก แต่หวงหลิงเยว่กลับไม่ให้โอกาส พลังอันน่าตกใจปะทุอีกครั้ง ผลักมือเขาออกไป ขณะเดียวกันขาข้างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างดุดัน
ปัง!
แรงมหาศาลขนาดนั้น ถึงแม้เจียงเสี่ยวไป๋จะคว้าข้อเท้าของหวงหลิงเยว่ไว้ได้ ก็ยังรู้สึกว่ามือชาไปหมด
กำลังจะเอ่ยปาก เขากลับชะงักไป
อ้าปากค้าง
หวงหลิงเยว่ก็ได้สติ มือรีบปิดชุดนอนพร้อมกับแววตาฆ่าใคร่ร้าย: "ไอ้ขโมย ฉันจะฆ่าแก!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มขื่น
ครั้งที่แล้วก็ถูกเข้าใจว่าเป็นขโมย
คราวนี้มาอีก ที่บังเอิญจริงๆ
ส่วนคนข้างนอกก็สัมผัสได้ถึงความวุ่นวายในอาคาร พากันบุกเข้ามา ลงจอดที่ลานบ้าน
เตรียมพร้อมในท่าต่อสู้ ขณะเดียวกันเสียงที่แก่ห้วนก็ดังขึ้น: "องค์หญิง ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม!"
พูดพลาง ยกมือขึ้น
ถ้าหวงหลิงเยว่เอ่ยปาก พวกเขาจะบุกเข้าไปทันที
"ฉัน..."
หวงหลิงเยว่เพิ่งพูดได้คำเดียว เจียงเสี่ยวไป๋ก็รีบดึงข้อเท้านางเข้ามา
คำพูดที่อยากจะพูดกลายเป็นเสียงร้องตกใจ
กายนุ่มหอมเข้ามาในอ้อมแขน กลิ่นหอมฟุ้ง
เจียงเสี่ยวไป๋ยื่นมือปิดปากหญิงสาวคนนั้น พร้อมพูดเสียงเบา: "คุณหวง ผมเอง..."