"ขอบคุณที่เป็นห่วง!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินถังชิงพูดว่า 'ถามเล่น ๆ' ก็อดยิ้มไม่ได้
ในเมื่อเขาไม่ได้บอกอะไร ถังชิงกลับรู้ว่าเขามีเรื่อง แสดงว่าเธอจับตามองเขาอยู่
แล้วที่ถามตรง ๆ แบบนี้ เรียกว่าถามเล่น ๆ เหรอ?
ยังไงเขาก็ไม่ค่อยเชื่อหรอก
และคำขอบคุณของเขาก็ทำให้เสียงอีกฝ่ายโมโหขึ้นมาทันที: "เจียงเสี่ยวไป๋ ไอ้บ้า! แม่บอกแล้วว่าไม่ได้เป็นห่วงนาย แล้วนายจะมาพูดขอบคุณฉันทำไม?"
"งั้นฉันควรพูดว่า ขอบคุณมาก ๆ เหรอ?"
"วางสายไปเลย!"
เสียงของถังชิงเย็นชา
"ฉันจัดการได้!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นอีกครั้ง
"ใครจะไปสนว่านายจัดการได้หรือไม่ได้ ไปตายซะเถอะ!"
ไฟโทสะของถังชิงถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง
"เฮ้ อย่าเพิ่งโกรธสิ เดี๋ยวจะกระทบกระเทือนถึงเด็กในท้อง... เพื่อลูกน้อย นายควบคุมตัวเองหน่อย!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบ ก็พบว่าอีกฝ่ายเงียบไป เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าถูกวางสายไปแล้ว จึงส่ายหน้าด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย
อีกด้านหนึ่ง ถังชิงโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างตัว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
ครู่หนึ่ง เธอจ้องโทรศัพท์ด้วยสายตาดุร้าย
ราวกับกำลังจ้องเจียงเสี่ยวไป๋อยู่ก็ไม่ปาน...
...
ด้านนี้ เจียงเสี่ยวไป๋วางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ แล้วนอนลงไปใหม่
ความคิดของเขาก็ลอยกลับไปที่ซูจิ่นอวี๋อีกครั้ง
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ เขาก็ค่อย ๆ หลับไป
วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นขึ้นตามเวลานาฬิกาชีวิต
เมื่อลืมตาขึ้นมา มองดูสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยรอบตัว ก็ชะงักไปเล็กน้อย พอตั้งสติได้ ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองค้างคืนอยู่ที่บ้านของหวงหลิงเยว่