“อืม ไปด้วยกันก็ได้!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพยักหน้า
ถึงเขาจะไม่รู้จักสภาพแวดล้อมข้างใน แต่การปกป้องหวงหลิงเยว่ เขายังไงก็ทำได้
เขาจึงเดินนำไปทางม่านแสงนั้น
ตอนก้าวเข้าไป เขาหันไปมองฉีหยวนที่สีหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา แล้วพูดว่า “ฉันเข้าไปแล้วนะ!”
ฉีหยวนสีหน้าไม่ดีนัก หันหน้าหนีทำเป็นไม่ได้ยินที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด
เจียงเสี่ยวไป๋ยกมุมปาก ตอนก้าวข้ามเข้าไปก็จับมือหวงหลิงเยว่ไว้โดยสัญชาตญาณ
ข้างในไม่รู้ว่ามีอะไร
และเขาจำได้ว่าฉีหลี่เคยบอกว่า ตอนเข้าไปแล้วจุดเทเลพอร์ตไม่ใช่ตำแหน่งคงที่
เพื่อไม่ให้ถูกแยกจากกันตอนเข้าไป เขาจึงจับมือหวงหลิงเยว่ไว้จะดีกว่า
หวงหลิงเยว่ถูกเจียงเสี่ยวไป๋จับมือ ความอบอุ่นทำให้ใบหน้าใต้หน้ากากของเธอแดงขึ้นเล็กน้อย
ตอนเข้าไป พลังมิติปะทะกัน
เป็นอย่างที่เจียงเสี่ยวไป๋คิดไว้ มีแรงผลักที่รุนแรงอยู่จริง
เขาจึงจับมือหวงหลิงเยว่แน่นขึ้น แต่โชคดีที่เหตุการณ์นี้ไม่ได้นานนัก ก็หายไป
ในขณะเดียวกัน สภาพแวดล้อมรอบตัวพวกเขาก็เปลี่ยนไป
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปรอบๆ ก่อน
พบว่าพวกเขาปรากฏตัวในหุบเขารกร้างแห่งหนึ่ง
อีกอย่าง ท้องฟ้าที่นี่ไม่สดใสเหมือนข้างนอก ดูมืดครึ้มไปหมด
เหมือนตอนกลางคืนแต่พระจันทร์ยังส่องแสงสูงอยู่
แม้ทัศนวิสัยจะกว้างไกล แต่กลับให้ความรู้สึกลึกลับล้ำลึก
และอากาศก็หนาวเย็นเล็กน้อย
แบบที่หนาวถึงกระดูก
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้สึกอะไร แต่หวงหลิงเยว่ข้างๆ กลับหดตัวเล็กน้อย