"เจียงเสี่ยวไป๋ใช่ไหม วันนี้แกพูดให้ชัดหน่อยก็แล้วกัน!"
ขณะนั้นผู้อาวุโสคนหนึ่งเอ่ยปากช้า ๆ สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แฝงแววสังหาร
ฉีหยวนพูดไม่ผิด
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ยอมออกกลางคัน ออกกลางคัน ไม่ยอมออก แต่กลับเลือกที่จะออกตอนนี้
ความคิดมันไม่บริสุทธิ์จริง ๆ
ส่วนคนรอบข้างเมื่อเห็นเช่นนี้ก็ปล่อยวางทำเป็นดูหนังดูละครไป
แต่คนที่คุ้นเคยกับเจียงเสี่ยวไป๋จะรู้ดี ตราบใดที่เจียงเสี่ยวไป๋กล้าพูดออกมา ก็แสดงว่าคิดหาทางไว้แล้ว
และที่สำคัญ ต้องทำให้คนเหล่านี้ยอมรับให้ได้
"ผมแค่อยากออกไปเข้าดินแดนโบราณซวีหลิง!"
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้ปิดบังอะไร พูดจุดประสงค์ของตัวเองออกมาตรง ๆ
"ผมไม่เห็นด้วย!"
ฉีหยวนพูดเป็นคนแรก สายตาเยาะเย้ยมองเจียงเสี่ยวไป๋ "เชื่อว่าผู้อาวุโสทั้งสามท่านก็ไม่เห็นด้วยเช่นกัน!"
"ใช่แล้ว ดินแดนโบราณซวีหลิงไม่ใช่ที่ที่แกจะมาทำตามอำเภอใจได้!"
ผู้อาวุโสทั้งสามก็เอ่ยปากเย็นชาในเวลานี้
เจียงเสี่ยวไป๋ดูไม่มีความตึงเครียดเลย กลับยิ้มบาง ๆ มองฉีหยวนและผู้อาวุโสทั้งสามแล้วพูดว่า "พวกเรามาพนันกันสักตั้งไหม?"
"ถ้าผมทำให้พวกคุณยอมรับได้ ผมก็มีสิทธิ์เข้าไปในดินแดนโบราณซวีหลิง!"
"โอ้?"
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้ผู้อาวุโสทั้งสามและฉีหยวนแปลกใจพร้อมกัน
หลังจากแปลกใจได้ไม่นาน ฉีหยวนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย็น
ปากอยู่ที่พวกเขา เจียงเสี่ยวไป๋จะบังคับให้พวกเขายอมรับได้ยังไง?