“ว้าว……”
พานจิ้งมองดูอยู่ข้างๆ ดวงตาเบิกกว้าง
ปากก็อ้าค้าง
เซี่ยงเฉินโดนตบกระเด็นลอยไปแล้วเหรอ?
ใช่ มันลอยไปจริงๆ…
แต่หลังจากที่นิ่งงัน เขาก็หน้าซีดเผือด พลางถอยหลัง กางเกงก็เปียกโชก
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว
ฉี่ราด ฉี่ราด!
เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ตอนนี้…ได้เห็นแล้ว
เด่นชัดมาก
คิดจะแตะต้องผู้หญิงของเขางั้นเหรอ?
แววตาเย็นชาของเจียงเสี่ยวไป๋วาบผ่าน แล้วก้าวเข้าไป
แต่ตอนที่เขายกมือขึ้น พานจิ้งก็ล้มฟุบไปเลย
ใช่แล้ว ตกใจจนสลบ
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกถึงพลังลมปราณสองสาย
เงยหน้าขึ้น ก็พบว่าเป็นนักเลงรับจ้างสองคนนั่น
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋เย็นยะเยือก
สองคนนี้คอยช่วยเหลือคนชั่ว มันสมควรโดน
ไม่ไว้หน้าตบไปสองฉาด กระอักเลือดปลิวออกไปเช่นกัน
ใช่แล้ว ตรงไปตรงมาแบบนี้แหละ
เขาไม่อยากเสวนากับคนพรรค์นี้ และไม่อยากเสียเวลากับคนพรรค์นี้
หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็ตรงไปที่ตรงหน้าของหลินซืออวิ๋น ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง แล้วเริ่มแก้เชือก ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
ตอนที่เขาเพิ่งแก้เชือกที่ข้อมือของหลินซืออวิ๋นเสร็จ มือคู่หนึ่งก็โอบกอดเขาไว้ ริมฝีปากถูกประกบ
แถมยังมีรสเค็มๆ
เจียงเสี่ยวไป๋รู้ว่าหลินซืออวิ๋นร้องไห้
เธอร้องไห้จริงๆ
นานมากแล้วที่เธอไม่เคยร้องไห้แบบนี้
เธอรู้สึกน้อยใจ
เธอไม่สามารถครอบครองหัวใจทั้งดวงของคนที่เธอชอบได้ทั้งหมด
เธอรู้สึกซาบซึ้ง
คนที่เธอชอบ ปรากฏตัวขึ้นในยามที่เธอตกอยู่ในอันตรายที่สุด
ในจังหวะที่สองอารมณ์นี้มาประสานกัน เธอก็ร้องไห้…