ตุ้บ...
ยังคงเป็นตำแหน่งเดิมเมื่อเช้านี้
แรงยังคงหนักหน่วง
ดังมาก!
มองรอยแดงที่ปรากฏบนหน้าผากของจีเฟิ่งซีในพริบตา เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกใจหายเช่นกัน
แต่ไม่มีทางเลือก อารมณ์ของผู้หญิงคนนี้ต้องถูกกระตุ้นให้ขึ้นลง
ท่ามกลางความเจ็บ เฟิ่งซีล้มตัวลงบนเตียงตามแรงนั้น
ขณะที่เธอจะลุกขึ้นอย่างฉุนเฉียว เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น: "นอนดี ๆ อย่าขยับ!"
สิ้นเสียง เข็มวิญญาณเริ่มลอยขึ้น
มือหิมะของเฟิ่งซีกำแน่น หน้าอกกระเพื่อม แต่เมื่อเห็นเข็มวิญญาณที่ลอยอยู่นั้น ดวงตางามใสก็กะพริบ อารมณ์กลับสงบลงบ้าง
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว
เรื่องนี้เขาไม่ยอมแน่ หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง มือซ้ายก็จับข้อเท้าทั้งสองข้างของเฟิ่งซีไว้
"นี่...นายจะทำอะไร!"
เสียงของเฟิ่งซีเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"ลองเดาดู!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยกยิ้มมุมปาก แล้วยกมือขึ้นจั๊กจี้ฝ่าเท้าของเธอโดยตรง
ใบหน้าของเฟิ่งซีแดงก่ำขึ้นทันที
ทั้งตัวดิ้นรนอย่างรุนแรง
"นาย...นายมันคนเลว ปล่อยฉันนะ ฉันโกรธแล้วนะ!"
"ฉัน...นายปล่อยฉัน เชื่อไหมว่าฉันจะฆ่านาย!"
"ซานซาน เข้ามา เร็ว...รีบมาช่วยฉันฆ่าไอ้บ้านี่ที!"
ระหว่างที่เฟิ่งซีพูด น้ำเสียงฟังดูโกรธขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าก็ยิ่งแดงเรื่อ
นอกห้อง
ซานซานได้ยินเสียงร้องตกใจจากด้านใน สีหน้าเปลี่ยนไป แต่ขณะที่เตรียมจะพุ่งเข้าไป ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น: "อย่าไปรบกวนพวกเขา!"
สิ้นเสียง ก็เห็นเหมยจิ้งจื่อที่จากไปก่อนหน้านี้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง