ภายในห้อง
เจียงเสี่ยวไป๋มองจีเฟิ่งซีที่นั่งพับเข่าอยู่บนเตียง รู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลก ๆ ยังไงไม่รู้
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาเดินไปที่หน้าต่าง แล้วเปิดม่านออก
ทันทีที่เห็นทิวทัศน์ข้างนอก แววตาของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ด้านนอกคือทะเลอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต งดงามตระการตา
ตำแหน่งของห้องดีเยี่ยม
มันอดทำให้นึกถึงห้องหรูที่เคยพักในวิหารวิญญาณเมืองเซินไม่ได้
ที่นั่นวิวก็สวยไม่แพ้กัน
ตอนนี้จีเฟิ่งซีเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคู่ใสฉายแววสั่นไหว
เพราะผ้าม่านถูกเปิดออก ความรู้สึกประหม่าตอนแรกของเธอก็เจือจางลงบ้าง
เจียงเสี่ยวไป๋ยังต้องศึกษาด้านจิตวิทยาด้วยหรือ?
"วิวสวยมาก!"
เจียงเสี่ยวไป๋ละสายตากลับมา มองไปทางจีเฟิ่งซีพลางพูดขึ้น "โดยเฉพาะทะเล ยิ่งทำให้คนเราใจกว้างขึ้นได้"
จีเฟิ่งซีพยักหน้าเบา ๆ สายตาก็มองออกไปข้างนอกเช่นกัน
นี่ก็เป็นเหตุผลที่เธอชอบห้องนี้
เจียงเสี่ยวไป๋เดินเข้ามาใกล้ขึ้น ดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลงไม่ไกลจากจีเฟิ่งซี
มองท่าทีของจีเฟิ่งซีที่กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เขาก็ส่ายหัว แล้วพูดว่า "การแพทย์ไม่มีแบ่งแยกชายหญิง การต่อสู้ก็ไม่มีแบ่งแยกชายหญิงเหมือนกัน เกือบลืมแล้วนะว่าใครพูดไว้"
"อาจารย์จี จะช่วยผมนึกหน่อยไหม?" พอพูดถึงตอนหลัง ใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ
"นึกไม่ออกแล้ว ฉันความจำแย่มาก"
ดวงตาใสของจีเฟิ่งซีกระพริบขึ้น "คุณเจียงคิดเองเถอะ"
เจียงเสี่ยวไป๋ทำสีหน้าจนปัญญา "นึกไม่ออกก็อย่านึกเลย ยื่นมือมาให้ผมหน่อย"