“อุณหภูมิ?!”
เมื่อจีเฟิ่งซีพยายามผลักเจียงเสี่ยวไป๋ที่ทับอยู่บนตัวออก ใบหน้างดงามอ่อนโยนนั้นพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เธอ…รับรู้ถึงอุณหภูมิที่แผ่ออกมาจากร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ได้
ร้อนมาก ร้อนมากจริงๆ
ต้องรู้ไว้ว่า คำว่าอุณหภูมิในพจนานุกรมของเธอนั้น เป็นได้แค่คำนามมาตลอด
แต่ครั้งนี้ เธอสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิอย่างแท้จริง
เห็นได้ชัดว่า การรักษาของเจียงเสี่ยวไป๋ครั้งนี้ ได้ผลอย่างยิ่ง
ผ่านไปเนิ่นนาน
จีเฟิ่งซีค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วดันตัวเจียงเสี่ยวไป๋ไปด้านข้างเบาๆ
มองเจียงเสี่ยวไป๋ที่ใบหน้าซีดขาวแวบหนึ่ง ดวงตาสุกใสเป็นประกายระยิบ
ยกมือขึ้น กระแสพลังพลุ่งพล่านขึ้น ณ ขณะนั้น แล้วค่อยๆ ประทับลงบนอกของเจียงเสี่ยวไป๋
ต่อเนื่องประมาณยี่สิบนาที จีเฟิ่งซีจึงเพิ่งหดมือกลับมา
สุดท้ายดึงผ้าห่มของตนคลุมให้เจียงเสี่ยวไป๋เบาๆ แล้วค่อยๆ เดินออกไป
เมื่อเธอเปิดประตู ก็พบว่าซานซานยังคงยืนอยู่หน้าประตู
“คุณหนูคะ ออกมาสักที ตอนนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างคะ?”
ซานซานเห็นจีเฟิ่งซีออกมา ก็ถามอย่างตื่นเต้น
จีเฟิ่งซีผงกศีรษะเบาๆ ตอบว่า “ดีมาก!”
“จริงเหรอคะ?”
ซานซานดีใจเล็กน้อย แต่ไม่นานสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นรู้สึกผิด “คุณหนู ขอโทษนะคะ ตอนที่คุณร้องเมื่อกี้ ฉันไม่ได้เข้าไป!”
“ฉัน…ฟังท่านป้ามาว่า ที่คุณหนูร้องตอนนั้น…เป็นเพราะคุณชายเจียงจงใจกระตุ้นอารมณ์คุณหนู!”
“เขา…เขาไม่ได้ล่วงเกินคุณหนูใช่ไหมคะ?”
“เปล่า!”
จีเฟิ่งซีฟังไป ภายในใจพลันนึกถึงภาพที่เจียงเสี่ยวไป๋ดีดหน้าผากเธอ เกาจั๊กกะแร้เท้าเธอ หรือแม้แต่ตบก้นเธอ
พลางรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า และมีท่าทางไม่เป็นธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด