"จู่ ๆ ก็มาฮ่องกงได้ไงเนี่ย"
ริมฝีปากแยกจากกัน เฉิงหยวิ่นมองเจียงเสี่ยวไป๋เต็มตา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความรักใคร่
"คิดถึงพวกเธอก็เลยมาไง"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบเรียบ ๆ
สิ้นเสียง มือของเจียงเสี่ยวไป๋ก็บีบร่างเฉิงหยวิ่นเบา ๆ ทีหนึ่ง
เฉิงหยวิ่นหน้าแดงระเรื่อ มือกดลงบนหน้าอกอย่างห้ามไม่ได้ แล้วพึมพำเบา ๆ ว่า "ไอ้ตัวแสบ"
พูดจบก็อิงแอบในอ้อมกอดเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง แล้วหลับตาลง
เจียงเสี่ยวไป๋กอดหญิงสาวไว้ หลับตาลงเช่นกัน
ตอนนี้อาการยังไม่หาย และก็ไม่มีเมล็ดพันธุ์น้ำแข็ง ฉะนั้นเก็บความโลว์โปรไฟล์ไว้ก่อนดีกว่า
ไม่งั้นคนที่ทรมานก็คงเป็นเขา
...
ค่ำคืนยิ่งดึกขึ้นเรื่อย ๆ
ณ เขตเกาะฮ่องกงหมายเลขสอง
จี้ฮุ่ยยืนอยู่ข้าง ๆ ปอยผมปลิวไหวตามลมทะเลก่อนจะเกี่ยวไว้หลังใบหู แล้วเงยหน้ามองไปที่จี้ยวี่พลางพูดว่า "จี้ยวี่ นายลองคิดดูอีกทีสิ การเปิดสุสานบรรพชนน่ะ เป็นการไม่เคารพต่อบรรพบุรุษนะ"
"พี่ครับ ผมรู้ว่าพี่มีข้อข้องใจ"
จี้ยวี่คาบบุหรี่ไว้ที่มุมปาก สูดเข้าหนึ่งแล้วค่อย ๆ พ่นควันออกมา "แต่เรื่องนี้ผมต้องทำ"
จี้ฮุ่ยเงียบไป ก่อนจะถอนหายใจในที่สุดและไม่ได้พูดอะไรต่อ
"ตามผมมา"
จี้ยวี่รู้ดีว่าการที่จี้ฮุ่ยเงียบก็คือยอมรับแล้ว
เหลือบมองคนทั้งห้าข้างหลัง แล้วเดินนำเข้าไปในสุสานบรรพชน
จี้ฮุ่ยมองตาม แต่ไม่ได้เดินตามเข้าไป กลับรออยู่ด้านนอก
กฎของตระกูลจี้ชัดเจน