“เขามีธุระอะไรหรือ?”
เฉิงหยวิ่นมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความสงสัย
“อืม!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบาๆ “เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้ว เราค่อยไปด้วยกัน!”
แม้จะไม่อยากเชื่อ
แต่เขาก็มีลางสังหรณ์ว่าจี้หยูคงขุดสุสานบรรพชนขึ้นมาจริงๆ
และการที่เรียกเขาไป นั่นยิ่งยืนยันว่าต้องมีปัญหาอะไรสักอย่าง
จะเป็นปัญหาอะไรกัน?
ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
ระหว่างครุ่นคิด เจียงเสี่ยวไป๋ก็ทำอาหารเสร็จ
ช่วงกินข้าว เขาไม่คิดมากอีก เพราะยังไงพอกลับไปที่ตระกูลจี้ ทุกอย่างก็จะกระจ่าง
หลังกินข้าว ระหว่างที่เฉิงหยวิ่นกับจูชางขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างบน เขาก็โทรหาถานจิ่ง บอกให้มารอที่หน้าบ้านตระกูลจี้
ครู่ต่อมา ทั้งสองก็เดินลงมาจากชั้นบน
เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้ามอง รอยยิ้มผุดขึ้น
เสื้อผ้าที่เหมาะกับตัวเอง สะท้อนบุคลิกนั้นออกมาได้จริงๆ
เฉิงหยวิ่นสวมชุดกระโปรงยาวสีดำ ท่อนบนคลุมด้วยเสื้อคลุมตัวเล็กสีขาว ผมยาวสยาย
ความสง่างามอ่อนช้อยนั้นแสดงออกมาอย่างเต็มเปี่ยม
ส่วนจูชางใส่กระโปรงครึ่งน่อง ถุงน่องยาวสีดำ เสื้อยืดสีเหลืองอ่อน ดูสดใสมีชีวิตชีวามาก
โดยเฉพาะเรียวขาภายใต้ถุงน่องสีดำนั้น ได้รูปและเย้ายวนชวนมอง
เจียงเสี่ยวไป๋ให้ทั้งสองรอสักครู่ ก่อนขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วพาทั้งสองออกจากที่นี่ทันที