“เอ่อ ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ก็ฝ่าสายฝนไปเลยแล้วกัน!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองไปที่หวังเชี่ยนเชี่ยนซึ่งเต็มไปด้วยโคลนและน้ำฝนทั่วร่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเก้อเขิน
“ได้!”
หวังเชี่ยนเชี่ยนพยักหน้า ดูไม่ออกว่าโกรธเลย กลับมีรอยยิ้มบนใบหน้า
เจียงเสี่ยวไป๋มองท่าทางของหวังเชี่ยนเชี่ยน จิตใจที่ร้อนรนก็สงบลงกว่าเดิม ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา ยื่นมือออกไปอีกครั้ง
หวังเชี่ยนเชี่ยนเห็นแล้วก็เดินมาอยู่ข้างกายเจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋หายใจออกหนึ่งครั้ง ในจังหวะที่โอบกอดหวังเชี่ยนเชี่ยน ก็ใช้กำลังภายใน พาหวังเชี่ยนเชี่ยนพุ่งขึ้นไป
และครั้งนี้เขาเรียนรู้ที่จะฉลาดขึ้น
ไม่เพียงใช้กำลังภายในของตน พลังจิตก็ระลอกคลื่น พยุงร่างของทั้งสองไว้
ง่ายดายมาก
ถึงขั้นมีความรู้สึกโล่งใจสุดขีด
พลังจิตแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่แตะเบา ๆ เขาก็สามารถพาหวังเชี่ยนเชี่ยนวิ่งไปได้ระยะไกลมาก
หลังจากลองดูแล้ว ความกล้าของเขาก็เพิ่มขึ้น พลังจิตก็รับน้ำหนักได้มากขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายในเสียงร้องตกใจของหวังเชี่ยนเชี่ยน ก็พุ่งออกจากป่าดงดิบ
หวังเชี่ยนเชี่ยนเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
นี่มันฝืนแรงโน้มถ่วงของธรรมชาติใช่ไหม?
ใช่แล้ว ต่อให้เป็นยอดฝีมือวรยุทธ์โบราณ ก็ไม่มีทางทำได้ถึงเพียงนี้
หารู้ไม่ว่า เจียงเสี่ยวไป๋ใช้พลังจิตหักล้างแรงโน้มถ่วง
แรงโน้มถ่วงไร้รูป พลังจิตก็ไร้รูปเช่นกัน...
เพราะอยู่สูงพอ เจียงเสี่ยวไป๋จึงมองเห็นศาลานั้น พาหวังเชี่ยนเชี่ยนวิ่งเข้าไป
เมื่อลงมาถึงศาลา ร่างทั้งสองก็เปียกโชกไปทั้งตัว แต่โคลนถูกฝนชะล้างจนสะอาดหมดแล้ว