"โดนงูกัดเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นอาการผิดปกติของหวังเชี่ยนเชี่ยน สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที
ไอ้เจ้างูลายดอกตัวนั้นมันต้องเป็นงูพิษแน่ ๆ
"ไม่น่านะ คงเป็นเพราะท่าเดียวนานเกินตอนกลางคืน!"
หวังเชี่ยนเชี่ยนพูดพลางแก้มก็แดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
เพราะอยู่ในท่าเดียวนาน ๆ กล้ามเนื้อจะเกร็งง่าย แถมเลือดก็ไหลเวียนไม่สะดวก
แต่เพื่อความชัวร์ เขาก็จับชีพจรให้หวังเชี่ยนเชี่ยน อัตราการเต้นของหัวใจก็ปกติดี
"บอกแล้วไม่เป็นไร!"
หวังเชี่ยนเชี่ยนพูดจบก็ดึงขากางเกงขึ้นเอง หมุนตัวไปรอบหนึ่ง "เห็นมั้ย ไม่มีรอยเขี้ยวด้วยซ้ำ!"
พูดเสร็จก็ดึงขากางเกงลง "รีบออกเดินทางเถอะ!"
"กินอะไรก่อน!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางหยิบผลไม้ป่าที่เหลือจากเมื่อวานออกจากเป้
ตอนที่ยื่นให้หวังเชี่ยนเชี่ยนลูกหนึ่ง เขาก็พูดว่า "วันนี้ฟ้าดูแปลก ๆ นะ"
ใช่แล้ว มืดครึ้ม
รู้สึกเหมือนฝนจะตกเมื่อไหร่ก็ได้
"งั้นรีบออกเดินทางเถอะ ไม่งั้นฝนตกคงลำบาก!" หวังเชี่ยนเชี่ยนพูด
เจียงเสี่ยวไป๋หยิบแผนที่เส้นทางของอูชิงจู๋ออกมาดู ก็เจอว่าหมุดต่อไปคือศาลา ไม่ได้ไกลมากนัก
ถ้าไปถึงศาลาก่อนฝนตกก็น่าจะดี
"งั้นพวกเราออกเดินทางกันเถอะ!" เจียงเสี่ยวไป๋พูด
"อื้ม!" หวังเชี่ยนเชี่ยนพยักหน้าเบา ๆ
หลังจากกินผลไม้ง่าย ๆ แล้ว ทั้งสองคนก็ออกเดินทาง
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตว่าหวังเชี่ยนเชี่ยนดูผิดปกติ เดินค่อนข้างฝืน ๆ เลยพูดขึ้นว่า "ถ้าเหนื่อยก็พักก่อนก็ได้!"