“นี่… นี่นาย…”
ริมฝีปากคลายออก หวังเชี่ยนเชี่ยนมองเจียงเสี่ยวไป๋ ใบหน้าแดงระเรื่อ
สุดท้ายเบือนหน้าหนี ส่งเสียงเย็นชา “ไอ้เสือผู้หญิง!”
สิ้นเสียง ผ่านไปครู่หนึ่งเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ไม่พูดไม่จา ก็อดไม่ได้ต้องเงยหน้าขึ้น มองเจียงเสี่ยวไป๋ “นาย… ทำไมนายไม่พูด?”
“เธออยากให้ฉันพูดอะไรล่ะ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม เงยหน้าขึ้นจ้องมองพระอาทิตย์ที่กำลังค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้า ใบหน้าใสซื่อแฝงความสงสัย “จะให้บอกว่าเธอโง่ รู้นี่นาว่าอันตรายยังตามฉันมา?”
“หรือจะให้บอกว่าเธอโง่? กลัวงูกลัวแมลงจะตายยังจะตามมาอีก?”
“หรือจะบอกว่าเธอโง่ ทำหน้ากาก ไม่พักผ่อนก็จะทำให้เสร็จ?”
“หรือว่ายังไงก็จะบอกว่าเธอโง่ อยากเร่งเดินทาง โดนพิษงูก็ไม่ยอมพูด?”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดทีละประโยค ภายในใจพลุ่งพล่าน
หวังเชี่ยนเชี่ยนนิ่งอึ้ง กัดริมฝีปาก สุดท้ายพูด “นายคิดมากไปแล้ว ฉันแค่เห็นแก่หน้าคุณหนูซูถึงช่วยนาย!”
“เธอลองเดาดูสิว่าฉันเชื่อไหม?”
“เชื่อ!”
“ลองเดาอีก!”
“เชื่อ!”
“ลองอีก!”
“ฉันไม่เดา… อื๊อ…”
หวังเชี่ยนเชี่ยนมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม มือเรียวกำเสื้อผ้าตัวเองแน่นอย่างไม่รู้ตัว นานเข้าเปลือกตาค่อยๆ ปิดลง ตอบสนองอย่างเคอะเขิน