รัตติกาลยิ่งดึกขึ้นเรื่อย ๆ ดวงจันทร์บนฟ้าก็ยิ่งสว่างไสวมากขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋สวมชุดนอน ยืนอยู่หน้าต่างห้องนอนของกงซินเยว่ มองออกไปด้านนอก พลังจิตในขณะนี้พลุ่งพล่านขึ้น
“คุณบอกว่าเจ้านายเก่าของคุณ คืนนี้จะมาที่นี่ไหม?”
เจียงเสี่ยวไป๋หันกลับไป มองกงซินเยว่ที่นั่งพิงข้างเตียง กำลังอ่านหนังสืออยู่
“ไม่รู้สิ!”
กงซินเยว่ส่ายหน้าเบา ๆ “แต่ความเป็นไปได้คงไม่สูงนัก!”
“ยังไงเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกสงสัยขึ้นมา
“ที่นี่เป็นเขตของสถาบันพลังเหนือธรรมชาติ!”
กงซินเยว่เอ่ยขึ้น “ท่านดยุคผู้นั้น นอกจากจะมั่นใจเต็มร้อยว่าสังหารคุณได้ ไม่อย่างนั้นในตอนนี้ เขาคงไม่ออกมาสุ่มเสี่ยงหรอก!”
พูดพลาง กงซินเยว่ก็หยุดเล็กน้อย “ที่นี่มีผู้แข็งแกร่งของตระกูลแดนตันอยู่ด้วย และไม่ใช่แค่คนเดียว!”
“อาจเป็นพ่อครัว อาจเป็นคนสวน หรืออาจเป็นเจ้าหน้าที่หอพัก!”
“งั้นเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว “งั้นรอต่อไปแบบนี้มันจะจบเมื่อไหร่กัน!”
ดูท่าเรื่องทั้งหมดต้องเริ่มจากต้นตอ
ดาบเล่มนั้น...
ถ้าท่านดยุคมีความเกี่ยวข้องกับท่านดยุคคนนั้นจริง คงต้องมีความคิดอะไรแน่
ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เขาต้องไปหาเคที่แล้ว
“อย่าเพิ่งคิดเลย!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่ ปิดหน้าต่าง พลางดึงม่านปิดลงด้วย
หันกลับไปอีกครั้ง เห็นกงซินเยว่นอนอยู่ เรียวยาวเรียงซ้อนกัน หนังสือในมือวางไว้ข้างหนึ่ง เอียงศีรษะ