“นี่มัน...”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ฟังคำพูดที่หนักแน่นราวกับตอกตะปูของตีโม่แล้ว ก็ยิ้มขมขื่น
แต่แล้วสีหน้าก็กลับมาจริงจังอีกครั้ง “ดาบเล่มนี้เป็นเพียงอำนาจเท่านั้น มีอย่างอื่นอีกไหม?”
เนเกลต้องการแค่อำนาจหรือ?
แต่นั่นก็ต่อเมื่อเคทีไม่อยู่เท่านั้นถึงจะเป็นไปได้
แต่เคทีอยู่ที่นี่ เนเกลทำอะไรไม่ได้เลย
ดังนั้นตามที่เขาคาดเดา ดาบเล่มนี้ไม่ได้สื่อความหมายง่าย ๆ เช่นนั้น
จะต้องมีเหตุผลอื่นอีกแน่
“เรื่องนี้ข้าไม่ค่อยรู้”
ตีโม่ส่ายหน้า “แต่ท่านสนิทกับหัวหน้าเผ่าเคทีขนาดนั้น ลองถามนางโดยตรงไม่ดีกว่าหรือ?”
“ไม่เหมาะสม”
เจียงเสี่ยวไป๋จนใจ
ถ้าเขาไม่รู้เรื่อง ‘องครักษ์สนิท’ ก็คงดีกว่านี้ แต่เมื่อรู้แล้ว หากไปถามตอนนี้ก็รู้สึกเคอะเขิน
“เช่นนั้นข้าก็จนปัญญาแล้ว”
ตีโม่ส่ายหน้า
ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋ถอนใจ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงของตีโม่ ก็เห็นลั่วซือถือแท็บเล็ตข้อมือเดินเข้ามา
“ท่านเจียง คะแนนเรียบร้อยแล้ว”
ลั่วซือพูดพลางยื่นแท็บเล็ตข้อมือให้เจียงเสี่ยวไป๋
“ขอบคุณ”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า พลางมองออกไปนอกหน้าต่างของตีโม่ผ่านหน้าจอด้านนอก แววตาฉายความประหลาดใจ
ตอนนี้บนกระดานคะแนนอัจฉริยะ ชื่อหมายเลขแปดของเขาอยู่อันดับหนึ่ง ชื่อของเจียงเสี่ยวไป๋อยู่อันดับสอง
แต่เพราะเขาไปขอคะแนนจากแผนกฝึกสอนมา ส่วนต่างระหว่างทั้งสองจึงไม่ห่างกันมาก